Γλυκές (εναλλακτικές) Στιγμές

•Φεβρουαρίου 9, 2008 • 1 σχόλιο

Κι όμως Υπάρχει!

•Ιανουαρίου 10, 2008 • 31 Σχόλια

dsc03164.jpg

Πολύ όμορφα λοιπόν!

Τα Χριστούγεννα ήρθαν, η Πρωτοχρονιά έτυχε της δέουσας υποδοχής… Ευχές ανταλλάξαμε, δώρα χαρίσαμε και μας χάρισαν…

Αλλά εγώ σήμερα, μια μέρα μετά τα Θεοφάνεια, ανήμερα του Αη-Γιαννιού, γιορτάζω. Πιο πολύ και από όλες τις υπόλοιπες μέρες !!!

 

Δε θυμάμαι σε ποια νεαρή ηλικία, ως άλλος Ηρακλής Πουαρώ, ξεσκέπασα την ανίερη συνωμοσία των κακών «μεγάλων» αλλά σίγουρα το ένα τέταρτο του αιώνα το έχουμε ήδη ζήσει από εκείνη τη στιγμή.

Κουραμπιεδάκι, γαλατάκι, το ευμεγέθους διαστάσεως τζάκι με τη σιγανή φωτιά ( μην καεί κιόλας ο άγιος, μέρες που είναι… ) ξάφνου σκορπίστηκαν σα φανός από ένα απότομο κρύο φύσημα φθινοπωρινού δειλινού. Αυτό, έμαθα αργότερα ότι το λένε «σκέψη των μεγάλων». Δεν μου το έλεγαν νωρίτερα να γλίτωνα και κανένα μυξομάντηλο ο φουκαράς.

Ε ναι, λοιπόν, άγιος Βασίλης δεν υπήρχε! Γι αυτό αγοράκι, από εδώ και στο εξής να προσέχεις τι εύχεσαι, γιατί Jumbo ακόμα δεν έχουν ανακαλυφθεί και σίγουρα το souvlaki ο μπαμπάς, το ήθελε δεν το ήθελε ap’ ola, το παράγγελνε πότε ποτέ.

Μάλλον κάπως έτσι πρέπει να ήταν το concept της φοβερής αυτής αποκάλυψης εκείνης της νύχτας (όλα τα δράματα στον κινηματογράφο από μικρός έχω προσέξει ότι συμβαίνουν, με μια απίστευτη σύμπτωση, όταν βρέχει… στο δικό μου δράμα γιατί να ήταν διαφορετικά;).

 

Στη ρεαλιστικότητα που ακούει στη φράση «εκεί που σταματά η λογική, ξεκινά ο στρατός», πολλές – νόμιμες – επιλογές δεν υπάρχουν. Για να γλιτώσει τις σκοπιές, το στρατιωτάκι πρέπει να νοσηλευτεί όταν πια … καταρρεύσει! (αλήθεια duracel για εμάς δεν έχει βγάλει κανένας εθνικός προμηθευτής ακόμα; πάντως εγώ δηλώνω ο πρώτος υποψήφιος αρκουδάκης…)

Αφού η μοίρα το έφερε έτσι (πάντως πρέπει να παραδεχτείτε ότι ένα χρόνο τώρα, ποτέ δεν έχω χρησιμοποιήσει αυτήν την έκφραση στα scripta … sic!), μέσα σε μία ψηλοτάβανη αίθουσα δέχθηκα πρόσφατα την επίσκεψη δύο υπέροχων φίλων.

(… το θέμα είναι ότι το πρόσημο στις διαπροσωπικές σχέσεις ελέγχεται διαρκώς και, αν καταλήγει συνέχεια στο συν, τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις ανάλογους επιθετικούς προσδιορισμούς για ανθρώπους που βρίσκονται κοντά σου …)

Η διαδρομή για να φθάσει κανείς εδώ που βρίσκομαι δεν είναι εύκολη και σίγουρα όχι σύντομη. Μέσα στη βουή της καθημερινότητας, το να διαθέσει κάποιος το δυναμικό του για να κάνει αυτήν την «αγγαρεία» – και μάλιστα κατάλληλα προετοιμασμένος για να απαλύνει την ύπουλη φθορά της μοναξιάς ενός «έγκλειστου» – αποτελεί από μόνο του μια θυσία … με θύματα τον προσωπικό του ελεύθερο χρόνο, την παρουσία του στην οικογένειά του, μα πάνω απ΄ όλα την ηρεμία του!

 

Ο χρόνος κάνει τα δικά του τσαλιμάκια, και η σαδιστική προσμονή δίνει τη θέση της στη χαρά της παρουσίας και αναπάντεχα γρήγορα στην ευχάριστη θύμηση της στιγμής. Η γυάλα του «έγκλειστου», όμως, παλεύει για να μη χάσει την πρωτοκαθεδρία της… Ο έξω κόσμος φαίνεται ακόμη πιο απόμακρος από εδώ μέσα, και ο εσωτερικός κόσμος τόσο, μα τόσο διαφορετικός. Δύσκολα συναντιώνται από μόνοι τους αυτοί οι κόσμοι, και ακόμη πιο δύσκολα σταματούν να αντιμάχονται αδυσώπητα ο ένας τον άλλο.

Η απόσταξη του οργανισμού τις προηγούμενες μέρες προκειμένου να ανταπεξέλθει πλήρως στις υποχρεώσεις προς τη μαμά πατρίδα κατέληξε σε σπασμωδικές κινήσεις των οποίων την αποτελεσματικότητα είχε υποσχεθεί ο χειρότερος δυνατός σύμβουλος εκείνη τη στιγμή: ο ίδιος ο εξαντλημένος οργανισμός… Άντε να ξεκουνηθεί τώρα για να κάνει τη δέουσα προσπάθεια για επικοινωνία των έσω με τα έξω! Πώς να συμφιλιωθεί ο εσώτερος εαυτός με το είναι του και να συνειδητοποιήσει την ανάγκη για αρμονική συνύπαρξη; Πώς να μην πολεμά ο ένας τον άλλο; Και άντε να τα εξηγήσεις τώρα όλα αυτά στον οποιοδήποτε φίλο…

Όμως αμυδρά το γυροσκόπιο κάνει την εμφάνισή του για να αφουγκραστεί την κίνηση στην επιφάνεια. Και σιγά σιγά αρχίζει να πραγματοποιεί μια πρώτη ανάδυση για να ρουφήξει την ομορφιά του έξω κόσμου. Να εισβάλει μέσα στα πνευμόνια ο αέρας της αισιοδοξίας … όχι της αλλαγής (γιατί αυτή επιτελείται ήδη σιγά σιγά και αθόρυβα), αλλά της συνέχισης της πορείας προς την έξοδό του από το τούνελ!

Και όταν χάνεται πάλι το φως μέσα στο τούνελ λόγω της πεσμένης μπαταρίας, τότε είναι που η υπομονή, η κατανόηση, η ανιδιοτέλεια και η ειλικρινής αγάπη γίνονται τα καλώδια για τη μετάγγιση της ικανής εκείνης ποσότητας που χρειάζεται για να επαναφέρει σε λειτουργία το δυναμό και να οδηγήσει στην αυτοεξυπηρέτηση πλέον.

Αυτά τα «καλώδια» δεν τα πουλάνε σε κανένα μαγαζί. Είσαι ευλογημένος αν στα χαρίζουν απλόχερα οι άνθρωποι που «έτυχε» να είναι συνοδοιπόροι σου, εκείνοι που σε τιμούν με τη ΦΙΛΙΑ τους.

 

… Κι όμως υπάρχει Άη-Βασίλης!…

 

ΥΓ. Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σήμερα στο Φώτη και στο Δημήτρη που «έφεραν» μαζί τους όλον τον απαραίτητο «εξοπλισμό» (τεχνολογικό και μη…) για να ανέβει αυτό το post από εδώ μέσα.

Σιγά Μήν Τρελαθώ

•Δεκέμβριος 27, 2007 • Σχολιάστε

l-e-u-q-o-r-e-s

•Δεκέμβριος 23, 2007 • 6 Σχόλια

blackflag.jpg

«Μια από τις πιο διαδεδομένες προλήψεις είναι ότι κάθε άνθρωπος…
είναι καλός, σκληρός, σοφός, ηλίθιος, ενεργητικός, απαθής κλπ.
Οι άνθρωποι δεν είναι έτσι…
Οι άνθρωποι είναι σαν τα ποτάμια:
το νερό είναι το ίδιο σε όλα και όμοιο παντού·
αλλά κάθε ποτάμι είναι στενό εδώ, πιο γρήγορο εκεί, εδώ αργό, εκεί πλατύτερο,
αλλού καθαρό, αλλού κρύο, αλλού σκοτεινό, αλλού ζεστό.
Είναι το ίδιο με τους ανθρώπους.
Κάθε άνθρωπος κουβαλάει μαζί του το σπέρμα κάθε ανθρώπινης ιδιότητας
και μερικές φορές θα φανερωθεί μία,μερικές φορές κάποια άλλη
κι ο άνθρωπος συχνά γίνεται κάποιος άλλος ενώ παραμένει ο ίδιος.
«

(Λέων Τολστόι, Ανάσταση)

Όταν ο άνεμος διώχνει αυτό που η καρδιά αγαπά

•Δεκέμβριος 6, 2007 • 5 Σχόλια

Όταν η καρδιά θέλει να χορέψει…

•Δεκέμβριος 4, 2007 • 1 σχόλιο

Όταν η καρδιά προσπαθεί να αγαπηθεί…

•Δεκέμβριος 3, 2007 • Σχολιάστε