Κι όμως Υπάρχει!

dsc03164.jpg

Πολύ όμορφα λοιπόν!

Τα Χριστούγεννα ήρθαν, η Πρωτοχρονιά έτυχε της δέουσας υποδοχής… Ευχές ανταλλάξαμε, δώρα χαρίσαμε και μας χάρισαν…

Αλλά εγώ σήμερα, μια μέρα μετά τα Θεοφάνεια, ανήμερα του Αη-Γιαννιού, γιορτάζω. Πιο πολύ και από όλες τις υπόλοιπες μέρες !!!

 

Δε θυμάμαι σε ποια νεαρή ηλικία, ως άλλος Ηρακλής Πουαρώ, ξεσκέπασα την ανίερη συνωμοσία των κακών «μεγάλων» αλλά σίγουρα το ένα τέταρτο του αιώνα το έχουμε ήδη ζήσει από εκείνη τη στιγμή.

Κουραμπιεδάκι, γαλατάκι, το ευμεγέθους διαστάσεως τζάκι με τη σιγανή φωτιά ( μην καεί κιόλας ο άγιος, μέρες που είναι… ) ξάφνου σκορπίστηκαν σα φανός από ένα απότομο κρύο φύσημα φθινοπωρινού δειλινού. Αυτό, έμαθα αργότερα ότι το λένε «σκέψη των μεγάλων». Δεν μου το έλεγαν νωρίτερα να γλίτωνα και κανένα μυξομάντηλο ο φουκαράς.

Ε ναι, λοιπόν, άγιος Βασίλης δεν υπήρχε! Γι αυτό αγοράκι, από εδώ και στο εξής να προσέχεις τι εύχεσαι, γιατί Jumbo ακόμα δεν έχουν ανακαλυφθεί και σίγουρα το souvlaki ο μπαμπάς, το ήθελε δεν το ήθελε ap’ ola, το παράγγελνε πότε ποτέ.

Μάλλον κάπως έτσι πρέπει να ήταν το concept της φοβερής αυτής αποκάλυψης εκείνης της νύχτας (όλα τα δράματα στον κινηματογράφο από μικρός έχω προσέξει ότι συμβαίνουν, με μια απίστευτη σύμπτωση, όταν βρέχει… στο δικό μου δράμα γιατί να ήταν διαφορετικά;).

 

Στη ρεαλιστικότητα που ακούει στη φράση «εκεί που σταματά η λογική, ξεκινά ο στρατός», πολλές – νόμιμες – επιλογές δεν υπάρχουν. Για να γλιτώσει τις σκοπιές, το στρατιωτάκι πρέπει να νοσηλευτεί όταν πια … καταρρεύσει! (αλήθεια duracel για εμάς δεν έχει βγάλει κανένας εθνικός προμηθευτής ακόμα; πάντως εγώ δηλώνω ο πρώτος υποψήφιος αρκουδάκης…)

Αφού η μοίρα το έφερε έτσι (πάντως πρέπει να παραδεχτείτε ότι ένα χρόνο τώρα, ποτέ δεν έχω χρησιμοποιήσει αυτήν την έκφραση στα scripta … sic!), μέσα σε μία ψηλοτάβανη αίθουσα δέχθηκα πρόσφατα την επίσκεψη δύο υπέροχων φίλων.

(… το θέμα είναι ότι το πρόσημο στις διαπροσωπικές σχέσεις ελέγχεται διαρκώς και, αν καταλήγει συνέχεια στο συν, τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις ανάλογους επιθετικούς προσδιορισμούς για ανθρώπους που βρίσκονται κοντά σου …)

Η διαδρομή για να φθάσει κανείς εδώ που βρίσκομαι δεν είναι εύκολη και σίγουρα όχι σύντομη. Μέσα στη βουή της καθημερινότητας, το να διαθέσει κάποιος το δυναμικό του για να κάνει αυτήν την «αγγαρεία» – και μάλιστα κατάλληλα προετοιμασμένος για να απαλύνει την ύπουλη φθορά της μοναξιάς ενός «έγκλειστου» – αποτελεί από μόνο του μια θυσία … με θύματα τον προσωπικό του ελεύθερο χρόνο, την παρουσία του στην οικογένειά του, μα πάνω απ΄ όλα την ηρεμία του!

 

Ο χρόνος κάνει τα δικά του τσαλιμάκια, και η σαδιστική προσμονή δίνει τη θέση της στη χαρά της παρουσίας και αναπάντεχα γρήγορα στην ευχάριστη θύμηση της στιγμής. Η γυάλα του «έγκλειστου», όμως, παλεύει για να μη χάσει την πρωτοκαθεδρία της… Ο έξω κόσμος φαίνεται ακόμη πιο απόμακρος από εδώ μέσα, και ο εσωτερικός κόσμος τόσο, μα τόσο διαφορετικός. Δύσκολα συναντιώνται από μόνοι τους αυτοί οι κόσμοι, και ακόμη πιο δύσκολα σταματούν να αντιμάχονται αδυσώπητα ο ένας τον άλλο.

Η απόσταξη του οργανισμού τις προηγούμενες μέρες προκειμένου να ανταπεξέλθει πλήρως στις υποχρεώσεις προς τη μαμά πατρίδα κατέληξε σε σπασμωδικές κινήσεις των οποίων την αποτελεσματικότητα είχε υποσχεθεί ο χειρότερος δυνατός σύμβουλος εκείνη τη στιγμή: ο ίδιος ο εξαντλημένος οργανισμός… Άντε να ξεκουνηθεί τώρα για να κάνει τη δέουσα προσπάθεια για επικοινωνία των έσω με τα έξω! Πώς να συμφιλιωθεί ο εσώτερος εαυτός με το είναι του και να συνειδητοποιήσει την ανάγκη για αρμονική συνύπαρξη; Πώς να μην πολεμά ο ένας τον άλλο; Και άντε να τα εξηγήσεις τώρα όλα αυτά στον οποιοδήποτε φίλο…

Όμως αμυδρά το γυροσκόπιο κάνει την εμφάνισή του για να αφουγκραστεί την κίνηση στην επιφάνεια. Και σιγά σιγά αρχίζει να πραγματοποιεί μια πρώτη ανάδυση για να ρουφήξει την ομορφιά του έξω κόσμου. Να εισβάλει μέσα στα πνευμόνια ο αέρας της αισιοδοξίας … όχι της αλλαγής (γιατί αυτή επιτελείται ήδη σιγά σιγά και αθόρυβα), αλλά της συνέχισης της πορείας προς την έξοδό του από το τούνελ!

Και όταν χάνεται πάλι το φως μέσα στο τούνελ λόγω της πεσμένης μπαταρίας, τότε είναι που η υπομονή, η κατανόηση, η ανιδιοτέλεια και η ειλικρινής αγάπη γίνονται τα καλώδια για τη μετάγγιση της ικανής εκείνης ποσότητας που χρειάζεται για να επαναφέρει σε λειτουργία το δυναμό και να οδηγήσει στην αυτοεξυπηρέτηση πλέον.

Αυτά τα «καλώδια» δεν τα πουλάνε σε κανένα μαγαζί. Είσαι ευλογημένος αν στα χαρίζουν απλόχερα οι άνθρωποι που «έτυχε» να είναι συνοδοιπόροι σου, εκείνοι που σε τιμούν με τη ΦΙΛΙΑ τους.

 

… Κι όμως υπάρχει Άη-Βασίλης!…

 

ΥΓ. Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σήμερα στο Φώτη και στο Δημήτρη που «έφεραν» μαζί τους όλον τον απαραίτητο «εξοπλισμό» (τεχνολογικό και μη…) για να ανέβει αυτό το post από εδώ μέσα.

Advertisements

~ από nightwhisper στο Ιανουαρίου 10, 2008.

31 Σχόλια to “Κι όμως Υπάρχει!”

  1. Ένας φίλος μου βίωσε κάποτε έναν έρωτά που δεν είχε ευτυχές τέλος. Έζησε την την αρνητική του εξέλιξη κάτι σαν την «απομυθοποίηση του αγ. Βασίλη». Με ρώτησε κάποια στιγμή:
    -Δεν υπήρχε τίποτα το αληθινό, λοιπόν;
    -Δεν υπάρχει κάτι όμορφο που να μην έχει μέσα του αλήθεια, απάντησα.
    Έτσι, κι ο άη Βασίλης υπάρχει. Κι είναι αντανάκλαση της αγαπητικής πνοής που κρύβουμε στην καρδιά μας. Υπό μιαν έννοια, λέμε ψέμματα στα παιδιά όταν τον απομυθοποιούμε.

    Καλή δύναμη, φίλε, σ’ αυτό το στρατιωτικό θέατρο του παραλόγου που θα έπρεπε να είναι ανέκδοτο…
    Μη τους χαριστείς. Δεν τους αξίζει.

  2. Χαίρομαι φίλε που έχεις ανακαλύψει τον Αη Βασίλη σου. Υπάρχει, ναι, αλλά πολλές φορές παραείμαστε λογικοί για να τον δούμε…

    Όμορφη η γειτονιά σου, τη σημειώνω.

    Καλό βράδυ

  3. Αδερφέ μου με εντυπωσιάζει το θάρρος και η αλήθεια σου. Η ευγνωμοσύνη σου.

    Φέτος ξέρεις στο σχολείο που δουλεύω ήρθε ένας καινούριος δάσκαλος. Ένας άνθρωπος που θα τον έλεγες εύκολα, άσχημο, ίσως και αποκρουστικό. Κοντός πολύ και χοντρός και περίεργη φάτσα. Αμίλητος τον πρώτο καιρό, αλλά κάτι μου έκανε βαθιά εντύπωση σ’ αυτόν χωρίς να ξέρω τι. Έχουμε γίνει φίλοι πια και μια ώρα την εβδομάδα κουβεντιάζουμε, δηλαδή κυρίως τον ακούω γιατί θέλει να μου μιλάει. Δεν έχω ακούσει πιο απίστευτη ζωή, πιο πονεμένη, πιο περιπετειώδη και πιο ευλογημένη ταυτόχρονα. Έχασε την γυναίκα του πάνω στην τρίτη γέννα από σπάνια αρρώστια. Μεγάλωσε τρία μωρά μόνος του. Έμπλεξε με άπειρες γυναίκες μετά που τον λάτρεψαν. Σήμερα μου έλεγε πως ήθελε να κάνει δώρο την Πρωτοχρονιά στην σημερινή του γυναίκα και δεν είχε μία. Πήγε κι έλιωσε στον χρυσοχόο τις κρυμμένες βέρες που είχε από προηγούμενες γυναίκες, βέρες 7 παρακαλώ! Δεν είναι απίστευτο; Μα όλα αυτά στα γράφω -και θα μπορούσα να γράψω άπειρα άλλα γι’ αυτήν την ψυχή- γιατί μου είπε μια κουβέντα σήμερα που αυτήν κυρίως με έβαλε σε σκέψεις κι αυτήν θέλω να σου αφήσω εδώ μετά από όλη μου την φλυαρία:
    Κολλάμε Βασούλα μου, μου είπε. Πολλές φορές κολλάμε άσχημα και όλος ο Γολγοθάς μας είναι να ξεκολλήσουμε! Αν ξεκολλήσουμε μετά πετάμε, αλλά το ξεκόλλημα είναι Γολγοθάς…

    Ξέρω φίλε μου, τι θα πει κόλλημα. Ξέρω και Γολγοθάς τι θα πει. Και Άδης. Χαίρομαι που εσύ έχεις δυο Κυρηναίους στο πλάι σου. Χαίρομαι πολύ στ’ αλήθεια. Και μη φοβάσαι τίποτα! Και άγιος Βασίλης υπάρχει – αλλιώς εγώ δεν θα γιόρταζα – και Θεός υπάρχει που ακόμα δεν έχω καταλάβει ακριβώς γιατί του αρέσει τόσο πολύ να μας αποκαλύπτεται στα δύσκολα! Εκεί όμως είναι που τα δίνει όλα!

    Καλό σου βράδυ φίλε και όόόόόόλα καλά!

    Θα περιμένω το επόμενο ποστ σου!

  4. Φίλε Nightwhisper,
    είμαι κι εγώ εδώ. Σ’ ακούω φίλε. Ακούω να περιγράφεις το δίλημμα: Αγιος Βασίλης ή πραγματικότητα; Διαφωνώ με το δίλημμα. Δεν θα δώσω απάντηση σ’ αυτό. Γιατί η απάντηση είναι κρυμμένη μέσα σου. Θα σου πω όμως ότι μπορείς, έχεις όλα τα προσόντα να τη βρείς και να μας την πείς. Κι αν το νερό της ζωής τώρα στριμώχνεται ανάμεσα σε στενά φαράγγια, ξέρεις πολύ καλά ότι παρακάτω υπάρχει η απλωσιά της θάλλασσας. Μόνο ένα σε παρακαλώ: μην αφήνεις κανένα να ορίζει για σενα τα πράγματα, ακόμη κι αν σε μια φάση της ζωής δεν μπορείς να τα ορίσεις εσύ. Περίμενε, καρτέρα, και ξαναπερίμενε. Μην αφήνεις το τώρα να μεγαλώνει τόσο πολύ και να τρώει το πριν και το μετά. Το τώρα είναι απο τη φύση του πεπρωμένο να τελειώσει. Το μετά είναι πάντα μεγάλο, απέραντο, γεμάτο εκπλήξεις. Κι έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις.
    Καλή χρονιά φίλε Nightwhisper, Καλή χρονιά παράξενε Άγιε Βασίλη-Nightwhisper!

  5. …Έχω συμπληρώσει ήδη 14μήνες κ’4μέρες θητείας,προσπαθώντας να πιστέψω έστω και σε κάποιους «καλούς» ανθρώπους(πάντα μιλάμε γι’ αυτούς με αξιώματα) που όλο και κάπου θα υπάρχουν (δε μπορεί!) σε κάποια θέση κτλ και με λύπη δυστυχώς δηλώνω ότι δεν υπάρχει κανένας αδελφέ μου… Γιαυτό και αλλάζεις την ψυχολογία σου,την προσαρμόζεις για να αντέξεις και περνάς στην αντεπίθεση (σ’ αυτή τη φάση βρίσκομαι τώρα).
    Γιαυτό – και όπως πάντα – να τους λες:
    …Μα δε βαριέσαι αφού ζούμε κάτω από την ίδια σκέπη,
    συνέχισε να ψάχνεις κι εσύ εκεί που πρέπει
    εγώ θα κρύβομαι μες στις θαυμάσιες μέρες
    κι εκεί δε θα με βρεις ούτε με σφαίρες…

  6. Απ΄ ότι φαίνεται, το φως μέσα στο τούνελ δεν έχει χαθεί εντελώς – ειδάλλως δε θα μπορούσες να διακρίνεις πού βρίσκονται τα «καλώδια» που θα φορτίσουν πάλι την μπαταρία. Αλλά ούτε κι η μπαταρία έχει αδειάσει εντελώς, γιατί αν ήταν έτσι ίσως δε θάπερνε μπρος τόσο εύκολα.

    Το φως υπάρχει μέσα σου και εκεί να καταφεύγεις. Από εκεί θα αντλείς τη δύναμη να συνεχίζεις.

    Νάσαι πάντα καλά.

  7. H ζωή που δε μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη… όπως λέει και το άσμα. Το σημείο συνάντησης αποτελεί αφετηρία ανοίγματος, κοινού χώρου…, μοιράσματος. Ένα ψηλοτάβανο με απεριποίητη αυλή μπορεί να μη σημαίνει τίποτε, τίποτε απολύτως. Αλλά είναι χαραγμένο στην καρδιά, όχι για το κάλλος της, ούτε για κάτι το ξεχωριστό. Μόνο και μόνο επειδή αποτελεί αυτό το μοναδικό, το ιδιαίτερο σημείο συνάντησης, χώρου όπου τρεις άνθρωποι αγγίζουν κάτι υπέροχο, κάτι που δε μπορείς εύκολα να το βιώσεις – ίσως πολλοί να το ζήλευαν, ίσως – κάτι μεταξύ ορατού και αοράτου. Δεν είναι πολύπλοκο, ούτε απαιτεί σοφία. Μάλλον είναι πολύ απλό…
    Είναι το όριο, το σύνορο όπου όταν καταφέρνεις και το αγγίζεις, βλέπεις κρυφά στην απέναντι όχθη αυτό που λαχταράς, αυτό που ποθείς, αυτό που θέλεις όσο οτιδήποτε στον κόσμο. Αυτό το σύνορο είναι το ένα βήμα προς τον άλλον, όχι γοργά, όχι με δύναμη, ούτε με αυτοπεποίθηση, αλλά γλυκά, απαλά και κυρίως αναπάντεχα. Ένα βήμα που δεν το κάνεις μηχανικά όπως όταν περπατάς, αλλά το κάνεις με την καρδιά – δυστυχώς δε ξέρω πως γίνεται, ούτε πως θα μπορούσα να το κάνω (δεν έχω και εγχειρίδιο οδηγιών). Έτσι μόνο μπορείς να φτάσεις στα σύνορα, στα όρια του εαυτού σου, και να καταφέρεις να ψηλαφίσεις τον άλλον. Δεν χρειάζεται ούτε να ανοίξεις τα χέρια σου για αγκαλιά, ούτε να χαμογελάσεις. Και μόνο με το χτύπο της καρδιάς. Χάρηκα πολύ για το post, για τη συνάντηση με τον άγιο Βασίλη, χωρίς να κάνεις χρήση μέσων ανίχνευσης, και για το γεγονός της βίωσης ότι…

    «ζωή που δε μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη»

    Με χαρά και προσμονή περιμένω νέα σου…

  8. ΕΠΙΤΡΑΠΕΖΙΟ

    Σέ ύστατη ανάλυση ο Έρως αυτός
    δεν μπορεί
    παρά να συμμαχήσει με τους υπόλοιπους.
    Ζήτω λοιπόν
    η καλότατη ροπή μας πρός τον Φόβο
    των μαθητών πρός τα γκράφφιτι οπουδήποτε
    ή των φωτογράφων πεζοδρομίου
    να σου εισπράττουν το αρνητικό του προσώπου
    αντί μιάς πρόσκαιρης χαράς του θετικού

    έτσι που μόλις το θελήσει ο Χρησμωδός
    απλώνει επιτραπέζιο
    και μεταθέτει πέρα-δώθε
    τον Άλλον που του κρύβεται,
    την Παραδίπλα εξάπαντος…

    Και να
    συντρόφοι ευ-

    δαίμονες

    μερίδες αλωπέκων
    μνήμες κυανωμένες εξαρχής
    τηλε-ρεζίλι ωστόσο
    (ούτε πια να πεθάνουμε δεν βρίσκουμε ησυχία
    σου μεταδίδουν απ’ ευθείας τον ιερό σου ρόγχο
    και πάει

    ξεφτιλίστηκες).

    Μπορεί ο αχός του τσεκουριού
    να βρίσκει στην καρδιά μου
    οι σαϊτες των φώτων επίσης
    μα δεν μπορεί
    κάποια λύση θα λύσει τα κομπιασμένα της μαλλιά
    ή των αλόγων τις ουρές
    στο στοιχειωμένο σπίτι.

    – Τί κάθεσαι και κλώθεις όλη μέρα
    σχέδιο για τον κόσμο απώτερο
    κι όλο μου οικονομείς τα πράγματα;
    Τί με κρατάς πανώριμο στα χέρια σου καρπό
    και δεν με στίβεις;

    – Έλα μου, μην ντρέπεσαι.
    Έλα μου, να σε μάθω να διαβάζεις.

    [Αντί άλλων ευχών για το 2008, μερικοί στίχοι από το βιβλίο μου ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΓΑΣ ΧΟΡΗΓΟΣ.
    Με φιλικά αισθήματα
    π. Π.Κ.]

  9. Νightwhisper,
    η ζωή μας φέρνει αντιμέτωπους με παράξενα εμπόδια πάρα πολλές φορές. Εκεί που λες ότι έλυσες τον έναν γρίφο, έρχεται ο άλλος και συνεχίζεται η πορεία με αυτό τον ρυθμό συνεχώς….
    Πολλά από τα τόσα εμπόδια μπορεί να σταθούν χαρακτηριστικά και να νιώσεις ότι σε εγκλωβίζουν τόσο, που να πνίγεσαι… να νιώθεις τα πάντα φυλακή γύρω σου.
    Όμως, – στο είχα γράψει απ`ότι θυμάμαι κάποια στιγμή πριν μήνες-μην στέκεσαι τόσο έντονα σε αυτό το προσωρινό διάστημα των λίγων μηνών και το μεγενθύνεις. Σε λίγους μήνες,όλο αυτό το σκηνικό θα φύγει από τη ζωή σου…
    Δε θα έχει αφήσει τίποτα κακό όπως φοβάσαι, θα το δεις.
    Η αλήθεια είναι ότι, μάλλον θα σε έχει αλλάξει αισθητά. Αλλά κι αυτό καλό δεν είναι; Η ωρίμανση σε πάει ένα βήμα παρακάτω….Αναμετράσαι με τον εαυτό σου σε τέτοιες δύσκολες φάσεις. Συνομιλείς μαζί του κι αυτό είναι μεγαλειώδες! Μέσα στο τρέξιμο που κάνουμε γενικώς και δεν προλαβαίνουμε ούτε να σκεφτούμε τι μας συμβαίνει στην πραγματικότητα, είναι ευτυχία να αρχίσεις να νιώθεις τον εαυτό σου και τις ανάγκες του….
    Σκέψου λοιπόν, ότι έχεις τόσο αγαπημένους ανθρώπους γύρω σου που σε νοιάζονται και δίνουν χρόνο σε σένα τώρα που νιώθεις τόσο μόνος. Είναι κι αυτό ευτυχία, ξέρεις….
    Στο λέω έτσι και το νιώθω, γιατι κι εγώ σε παράξενα αδιέξοδα που βιώνα τον τελευταίο χρόνο έντονα, δεν υπήρξαν τόσο δυνατοί φίλοι που να αντιληφθούν το βουητό που ζούσα στο μυαλό μου, έτσι όπως το περιγράφεις ακριβώς. Αυτή η πάλη του εσωτερικού με τον εξωτερικό κόσμο.
    Όποτε βρεις λίγο χρόνο από τα καθήκοντα… γράψε κάτι, για να λυτρώνεις αυτό που νιώθεις. Είδες ότι τόσοι υπάρχουν που να σε ακούν… έστω κι από μακριά.
    Να είσαι καλά και να προσέχεις….
    Καλή δύναμη!

  10. Kαλή χρονιά αγαπητέ μου Nightwisper, ευλογημένη, με αγάπη, πολλή αγάπη!
    Άλλωστε όποιος έχει φίλους σαν τον Φώτη και το Δημήτρη καθώς λες, έχει τον άι-Βασίλη και το Θεό μαζί του!
    Ακόμα και στη βροχή και στη λιακάδα, ο φίλος, ο Θεός δίπλα μας δηλαδή, είναι τα πλούτη μας και η απαντοχή μας.
    Ναυτάκι -αν θυμάμαι καλά- λοιπόν!
    Εύχομαι η θητεία σου να σε διδάξει πως να αντιμετωπίζεις σθεναρά τις φουρτούνες, πως να τα βάζεις με τα κύματα, πως να ταξιδεύεις τις θάλασσες κυττάζοντας τον ουρανό για να χαράξεις πορείες..

    Έχεις όλη μου την αγάπη, καλή δύναμη και κουράγιο και
    καλός πολίτης γρήγορα.

    (YF Eδώ είμαστε και στα blog και στο email να μιλάμε και να συντροφεύουμε τη θητεία σου. ) 🙂

  11. Καλημέρα, Καλή Χρονιά!

    Όμορφα γενναία λόγια για μια κατάσταση που υποψιάζομαι ότι δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Τα έχουν αυτά οι βόλτες στο διαδύκτιο. Να συναντάς ανθρώπους που αισθάνονται. συναισθάνονται, ζουν. Ποιος είναι αυτός που δεν έχει αμτιμετωπίσει προβλήματα στη ζωή του; θα γράψω αυτό που συνήθως λέω: Τι απ’ όλα αυτά θα έχει σημασία σε ένα μήνα, σε ένα χρόνο, σε πέντε χρόνια;
    Έτσι, θαρρώ, πρέπει να το σκεφτόμαστε και να δίνουμε μια μεγαλόπρελη μούτζα στις αντιξοότητες για να πάμε παρακάτω. Είναι τόσο όμορφο να ζεις, να συναναστρέφεσαι, να μιλάς, να υπάρχεις! Κι αν είσαι νέος, ακόμα καλύτερα!
    Λοιπόν, που είναι το πρόβλημα;

    Να είσαι αείποτε καλά Βραδινέ Ψίθυρε
    το αξίζεις και το μπορείς!

  12. Να λοιπόν που με έφεραν και μένα εδώ τα ..πλήκτρα μου:)
    Ναι, πράγματι υπάρχει ο Αη Βασίλης, στην αγάπη των φίλων ή των ξένων, που βρίσκουν τρόπο να ακουστούν μέσα στο τούννελ. Και να μάς βοηθάνε στο να φέρουμε τους δυο κόσμους πιο κοντά.

    Θα σού αφιερώσω το αγαπημενο μου ρητό, που με οδήγησε κάποτε και μένα: «Hitch your wagon to a star».. του Ralph Wado Emerson.
    Όμορφη μέρα να έχεις!

  13. Καλή Χρονιά, με υγεία πρώτα και πάνω απ´ όλα, φίλε συν-μπλόγκερ.
    Ο Αγιος Βασίλης, δεν σου τα είπανε καλά, υπάρχει στις καρδιές όλων, μικρών και μεγάλων. Και δεν έρχεται μόνο στις γιορτές, αλλά κάθε μέρα.

    Καλός πολίτης, σύντομα.

    Ι.

  14. ΚΑλημέρα. Ο Στρατός δεν είναι εύκολος, ιδιαίτερα όταν δοκιμάζεται η υγεία. Είναι όμως αναγκαστικά υποχρεωτικός. Αντίστοιχα ο Αγιος βασίλης υπάρχει μέσα στις καρδιές μας, αλλά δεν είναι υποχρεωτικός. Τον αφήνουμε να μας οδηγεί σε σφαίρες αγάπης και χαράς, να μας παρασέρνει μακριά απο τις οδύνες.

  15. Kαλημερα nightwisper,
    Σου απαντώ στο πολύ ευαίσθητο post σου με τους στίχους ενός τραγουδιού του Τάκη Εμμανουήλ:
    « Ολα τελειώνουν ναύτη μου, τελειώνει και το κύμα, σαν τα σκαριά που τέλειωσαν τον περασμένο μήνα»

    Κράτα καλά το πηδάλιο

    Ένας ναύτης από παλιά κληρουχία, Δ/73

  16. Είδα φως και μπήκα που λένε, και κοίτα που νοιώθω την ανάγκη να απολογηθώ-εξομολογηθώ!

    Ξέρεις, είμαι από εκείνους τους «μεγάλους» που αρχικά «σκότωσαν» τον Αη Βασίλη!

    Γιατί να λέμε ψέματα, έλεγα ο αδαής, στα παιδιά; Τα παιχνίδια τα φέρνουν η μαμά και ο μπαμπάς.
    Και ήμουν και χαρούμενος γι αυτό που έλεγα και το νόμιζα γι αλήθεια!

    Πέρασε καιρός μέχρι να καταλάβω…

    Ευτυχώς όμως κατάλαβα. Αργά μεν για να τον αναστήσω και να τον φέρω στο πλάι των μικρών μου γιων, από όπου τον στέρησα αφού είναι πολύ μεγάλοι πια, νωρίς όμως γιατί τουλάχιστον μένει αρκετός χρόνος, θέλω να πιστεύω δηλαδή ότι μού μένει χρόνος, να τον φέρω κοντά σε όλους!

    Γιατί ξέρεις, ο Αη Βασίλης, κι αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να ανακαλυφτεί και να υπάρχει!
    Και όχι μόνον για τους πολύ μικρούς ηλικιακά ανθρώπους.
    Για όλους.
    Για όλους μας.

    Ευτυχώς όμως υπάρχει(!) και έτσι δεν χρειάζεται να μπούμε στον κόπο να τον ανακαλύψουμε!

    Αλήθεια είναι ότι υπάρχει και πιο μεγάλη αλήθεια είναι ότι φέρνει δώρα.
    Πάντα φέρνει δώρα ξέρεις. Ακόμα κι όταν το τζάκι καίει και λες, ε δεν μπορεί, θα φοβηθεί, δεν θα κατέβει από αυτή την καμινάδα, εκείνος, τσουπ, απρόσμενα καταφτάνει.

    Και το πιο ενδιαφέρον είναι το χούι του, να μη σου φέρνει τα δώρα που σε έχουν εντυπωσιάσει στις βιτρίνες και τις διαφημίσεις, αλλά εκείνα ακριβώς που έχεις βαθιά ανάγκη.
    Μπορεί να είναι και το ηλεκτρικό τρενάκι, μπορεί να είναι ένα λάπτοπ, μπορεί όμως να είναι και ένα απλό αληθινός χαμόγελο.

    Είναι φορές που καταφτάνει και με μια δυο τρεις λέξεις..
    Επ, έλα πάμε!
    Και σε χτυπάει με τον ώμο του στον ώμο σου, θέλοντας με αυτό να σου πει, οκ, φίλε, εδώ είμαστε. Πάμε παρέα.
    Μη φοβάσαι τίποτα πια.
    Ομάδα είμαστε και θα τα παλέψουμε όλοι μαζί, ό,τι κι αν συμβεί ό,τι κι αν συμβαίνει στον καθένα. Κανένας δεν είναι μόνος. Όλοι είμαστε εδώ. Ο ένας δίπλα στον άλλον, ο καθένας για όλους και όλοι για τον καθένα..

    Γι αυτό σου λέω φίλε μου, ναι συμφωνώ κι εγώ ότι υπάρχει ο Αη Βασίλης.
    Τι συμφωνώ; Είμαι απόλυτα πεπεισμένος.
    Και μια και μου έδωσες την ευκαιρία να μοιραστώ την πίστη μου αυτή και με άλλους, ειλικρινά θα ήθελα να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ.
    Να είσαι καλά!!!
    Πάντα.

  17. «Ποιό το χρώμα της αγάπης;
    Ποιός θα μου το βρει;

    Να’ναι κόκκινο σαν ήλιος;
    θα καίει σαν φωτιά…
    Κίτρινο σαν το φεγγάρι;
    Θα’χει μοναξιά.
    Να’χει του ουρανού το χρώμα;
    Θα’ναι μακρυνή…
    Να’ναι μαύρη σαν τη νύχτα;
    Θα’ναι σκοτεινή…
    Ποιό το χρώμα της αγάπης,
    ποιός θα μου το βρει;

    Να’ναι άσπρο συννεφάκι;
    Φεύγει και πετά…
    Να’ναι ροζ σα λουλουδάκι;
    Στον ανθό χαλά.
    Να’ναι το ουράνιο τόξο
    που δεν πιάνεται;
    Που όλο λέω να τ’αγγίξω
    κι όλο χάνεται…

    Ποιό το χρώμα της αγάπης;
    Ποιός θα μου το βρει;…»

    Λουδοβίκος των Ανωγείων

    Φίλε Night,
    Με την αγάπη σύντροφο και παραστάτη,ο εκάστοτε Γολγοθάς μοιάζει πιο χαμηλός.Πάντα μόνοι τελικά τον ανεβαίνουμε,μα όταν ξέρουμε ότι υπάρχουν πρόσωπα που είναι δίπλα μας,επιθυμώντας την κοινωνία με την αγάπη μας,πιστεύοντας σε εμάς,προχωράμε κι ανεβαίνουμε,ώσπου στο τέλος έρχεται η Ανά(σ)ταση.Άφηνε τον εαυτό σου να επιλέγει αυτή την κοινωνία την οποία τόσο όμορφα περιγράφεις σε αυτό το post!Μπορεί η έξοδος από το εγώ προς το εσύ να γίνεται οδυνηρή όταν το πρώτο διεκδικεί την ασφάλεια της μοναξιάς του,όμως αξίζει τον κόπο.
    Μόνο έτσι θα βρεις το χρώμα της αγάπης,που είναι το χρώμα της ζωής.Μόνο έτσι θα θυμηθείς πως ίσως το χρώμα της αγάπης για κάποιους ανθρώπους πάνω σ’αυτή τη γη,δεν είναι παρά το χρώμα των ματιών σου.
    Σου εύχομαι ακόμα και το τώρα,όσο κι αν είναι πεπρωμένο από τη φύση του να τελειώσει(όπως τόσο εύστοχα επισημαίνει ο Aris!), εσύ να το γεμίζεις με στιγμές.Η δράση θέλει αντίδραση,κι ο λήθαργος…ξυπνητήρια!! [Μυστικό: οι φίλοι είναι τα καλύτερα της αγοράς!… 🙂 ]

    Όλα καλά εύχομαι!Καλή επάνοδο!

    Υ.Γ. Και τα τόσο όμορφα σχόλια αυτού του post,δώρα του…γνωστού Αγίου είναι!Τι;Επειδή τελειώσαν οι γιορτές,τελειώσαν και τα δώρα;
    Οι Άγιοι είναι συνεχώς επι το έργον!!…Φιλιά!!

  18. Όταν βλέπω αναφορά στο στρατό γυαλίζει το μάτι μου, παρ’όλο που είμαι κοπέλα…
    Κουράγιο και συγχαρητήρια σε σένα και όλα τα παιδιά που αντιμετωπίζουν αυτό το θέατρο του παραλόγου….
    Απ’ότι είδα δεν έχεις πολύ ακόμη, αυτυχώς!
    Τι συνέβη ακριβώς? Κράταρες? Φαντάζομαι θα στο έχουν πεί κι άλλοι αλλά τρόμαξέ τους όσο μπορείς περισσότερο, να τους έχει πάει τώρα που βγαίνουν στην TV οι αυτοκτονίες, τρόμαξέ τους να φύγεις ανώδυνα και ια ώρα αρχύτερα…εμείς εδώ θα είμαστε.
    Να προσέχεις την υγεία σου, πολύ, σου μιλάει μια παρολίγο νεκρή! Ευτυχώς μετά από τόσους μήνες έχω την πολυτέλεια να κάνω και πλακίτσα με την ατυχία μου, είδες? Όλα περνούν, αρκεί να μήν τ’αφήσουμε να μας καβαλήσουν…

  19. καλημέρα και καλή χρονιά 🙂
    Ωραίο κείμενο, γενναίες σκέψεις. Καλό κουράγιο για το υπόλοιπο της θητείας σου, μετά από λίγο καιρό μια ανάμνηση γλυκόπικρη θα είναι..

  20. Ναυτάκι γεια σου
    Σκόνταψα στο blog σου
    και γύρισα δεκαετίες πίσω,
    τότε που ήμουν και εγώ φαντάρος
    σε μια μονάδα πυροβολικού στον Έβρο.
    Όλες τις γιορτές η μονάδα ήταν σε επιφυλακή
    Είχαμε στρατοπεδεύσει σε παραμεθόρια χωριά.
    Η αλλαγή του χρόνου με βρήκε σε έναν αχυρώνα
    παρέα με ψύλλους.
    – Ξέρεις πόσο μακριά πηδάνε οι ψύλλοι;
    Πώς αλλάζουν οι καιροί!
    Όταν εσύ θα διηγείσαι την ιστορία της θητείας σου
    δεν θα έχεις ψύλλους να περιγράψεις
    Την καλησπέρα μου

  21. Πάμε καλά!
    Γενικώς και όχι αορίστως!
    🙂
    Δύσκολη η επικοινωνία με τα τερτίπια της τεχνολογίας, αλλά θα επανέλθω για το «αντί-δωρο» αυτής της αναπάντεχα ζεστής κουβέντας.

  22. Kαλησπέρα φίλε μου ή να σε λέω ναυτάκι της στεριάς; 😉
    Είναι ωραία η επικοινωνία, η ζωή δηλαδή! Δεν είναι;
    Έτσι αποκτά νόημα η περιήγηση στο διαδίκτυο και τα ζεστά αισθήματα που αναπτύσσονται ανάμεσα στα blog.

  23. Με εντυπωσίασε το κειμενό σου, το πως συνδεσες τις καταστάσεις που πέρασες, την κριτική και την αυτοκριτική σου.
    Την δύναμη της ψυχής και της ζωής.
    Ίσως δεν έχω διαβάσει κάτι πιο όμορφο τελευταία από αυτή την μεταφορά των καλωδίων.
    Ασχέτως αν νιωθουμε τις μπαταρίες μας γεμάτες πρέπει πάντα να παίρνουμε μια τζούρα από τα «καλώδια» μας και να παίρνουμε δύναμη, κουράγιο, να γεμίζουμε ζωή και ελπίδα.
    Φίλε μου, σου εύχομαι καλός πολίτης και να προχωράς πάντα αντλώντας σοφία από το παρελθόν και τις εμπειρίες σου!

  24. Πέρασα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ
    που ήρθες! Χάρηκα που σε γνώρισα πολύ!
    Εύχομαι όλα όλα να πηγαίνουν πάντα καλά!
    Καλό βράδυ!

  25. Πρέπει να λες συνέχεια:
    Έτσι είναι η ζωή. Οι άνθρωποι μας προδίδουν. Και αν δεν καταλαβαίνουν την αξία μας, πρέπει να τους αφήνουμε. Όποιος μας απογοητεύει, δεν ξέρει τι χάνει!
    Γιατί να μειώσεις τον εαυτό σου, όταν σε παρατήσει ένας φίλος; Να ρίξεις το φταίξιμο σ’ εκείνον, στη νέα του παρέα που προτιμά, στη γυναίκα του που τον διεκδίκησε, στις παρέες του γιου του ίσως, στα νέα του γούστα, στη φιλοδοξία του που τον κέρδισε, στη ζωή που έφερε τα πράγματα έτσι.
    Και αν σε ξεερωτευτεί η γυναίκα σου, χωρίς να νιώθει καν τύψεις που σε άφησε ή χειρότερα που δεν θέλει να σε αγαπάει πια, που σε λυπάται επειδή την θες και ίσως έτσι τυραννιέσαι λίγο; Και τότε μη ρίχνεις το φταίξιμο σ’ εσένα. Σ’ εκείνη, την που**** ρίχ’ το, που δεν ξέρει, τι θα πει ν’ αγαπάει κανείς…
    Μονάχα που, αν τελικά όλοι σε παρατήσουν, αν όλοι σε ξεερωτευτούν σ’ αυτή τη ζωή, αν δεν υπάρχουν άνθρωποι να σ’ αγαπήσουν για αυτό που είσαι, τότε αυτό το ανώτερο που είσαι –που όμοιό του δεν ξανάγινε!- τι να το κάνεις; Να είσαι ο καλύτερος και πιο ξεχωριστός για ποιον; Και να αγαπάς, ναι, αλλά να αγαπάς ποιον; Αν χρόνια σου πήρε να γίνεις αυτό που είσαι, ή πάλι είσαι ο πιο ιδιαίτερος άνθρωπος στον κόσμο από τη φύση σου, ρε αδελφέ, να είσαι έτσι, ξεχωριστός για ποιον;
    Σήμερα είμαι μαζί σου και αύριο φεύγω.
    Σήμερα με κάνεις να ελπίζω και να είμαι άνοιξη μαζί σου, μα να χειμωνιάσω πια λέω.
    Η αγάπη δεν κρατάει για πάντα, αδελφέ,
    μονάχα η εμμονή. Στους φαύλους, η έπαρση ότι κάνουν ό,τι η καρδιά τους βρίσκει σωστό.

    Με όλα αυτά Νυχτοψιθυριστή, νομίζω πως αξίζει να σου το πω, αφού πια φορείς στολή και είσαι γενναίος: Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει.

  26. Πολύ γλυκό και όμορφο ΠΟΣΤ 🙂

  27. Ναι, καλά! Εσύ δεν θέλεις σχόλια στο από πάνω κι εμείς νομίζεις πως δεν μπορούμε να γράψουμε στο από κάτω; Βρε άμα ο άνθρωπος θέλει να μιλήσει τίποτα δεν τον σταματα!
    Πολύ όμορφο αυτό που έβαλες και μεις είμαστε οπαδοί όλων των εναλλακτικών στιγμων και μεθόδων, γιατί… βαριόμαστε θανάσιμα… την μονιμότητα!
    Καλό σου βράδυ και ο άη Χαραλάμπης μαζί μας!

  28. […] και “εξομολογητικό” κείμενο του φίλου nightwhisper (διαβάστε το εδώ… αξίζει!) και τα”καλώδια” στα οποία αναφέρεται ότι […]

  29. @ Βασιλική: Μα πρόκειται για λάθος!
    Η βιασύνη το προξένησε…
    Αμέσως το διορθώνω
    (αν στον υπόλογο αναφέρω ότι καθυστέρησα στην αναφορά γιατί διόρθωνα ένα post στο σπίτι μου, λέτε να γλιτώσω τίποτα? χιχιχι)

  30. με συγκινησε πολυ το ποστ σου….ηταν τοσο γυμνο,ειλικρινες……μιλαει τοσο αληθινα για πραγματα που ολοι εχουμε βιωσει σε καποια στιγμη,κι ας μην εχουμε παει στρατο…….σ ευχαριστω

  31. Πολύ όμορφο το κείμενο σου..και τα μηνύματα του μοναδικά.
    Στη ζωή αξίζει η αγάπη και μόνο αυτή. Που πέρνουμε και δίνουμε.
    Να είσαι πάντα καλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: