Όταν ο άνεμος διώχνει αυτό που η καρδιά αγαπά

Advertisements

~ από nightwhisper στο Δεκέμβριος 6, 2007.

5 Σχόλια to “Όταν ο άνεμος διώχνει αυτό που η καρδιά αγαπά”

  1. … τότε η καρδιά αναπέμπει θερμή προσευχή στον ουρανό να κοπάσει τον άνεμο και να διώξει κάθε σύννεφο και κάθε εμπόδιο μακρυά …

    … αν φυσικά αγαπά αληθινά…

    … γιατί η αγάπη «πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει» (Α΄ Κορινθίους 13:7).

  2. Όταν η καρδιά αναζητά την ευτυχία,διψά άσβηστα να αγαπήσει,ποθεί απίστευτα ν’αγαπηθεί,κι όταν νιώσει πως το κάνει,ξεσπά και λυτρώνεται σ’έναν ατέλειωτο χορό…’Ισως καμιά φορά,άθελά της, και να υπερβάλλει σε αυτή της την εκδηλωτικότητα.Μα ίσως πάλι και να δικαιολογείται,ειδικά όταν πρωταγαπά.
    Κι όταν ο άνεμος διώχνει αυτό που η καρδιά αγαπά,τότε η φλόγα παλεύει να αναστηθεί. «Love had been risen from its strength,because no wind could make her end…»
    Θυμάσαι;…Αγάπη είναι ό,τι αντέχει.
    Κι όπως είχε πει σε ένα post και η strofi :»…επειδή η αγάπη κατατροπώνει το θάνατο,όταν αγαπάς,τίποτα δε χάνεται.

    Κι αν ό,τι νιώσαμε πεθάνει,ίσως σημαίνει ότι δεν ήταν το ένα και μοναδικό.Και τότε,ναι.Συντρίβουμε και συντριβόμαστε.Αλλά πάμε παρακάτω.Ίσως…

    Καληνύχτα,night.

  3. Δύσκολο το παρακάτω, Cymbeline. Όταν ο άνεμος διώχνει μακριά ό,τι αγαπάς, γιατι έτσι πρέπει, δεν το ανέχεσαι εύκολα. Αλλάζεις γενικώς…. Βέβαια, μπορεί κι αυτό να σημαίνει κάτι…. Να είναι κάποιο όφελος… όμως δυσκολεύομαι να το δεχτώ. Συντρίβεσαι πραγματικά μετά από μία τέτοια διαδικασία. Τώρα, τι γεννιέται μετά από αυτό; Άγνωστο.. Το ψάχνω…
    Πάντως, μου άρεσε πολύ αυτός ο ορισμός της αγάπης που έδωσες. Τελικά, πραγματικά η αγάπη δεν είναι τιποτα πέρα από αυτό…. ό,τι αντέχει… στο χρόνο, την απώλεια, τη δοκιμασία, τη ζήλια, τη διαφορετικότητα…. Μόνο, τότε πρέπει να λέμε ότι αγαπάμε… Αλλιώς, η λέξη αγάπη δεν έχει ουσία διαφορετικά….

  4. O άνεμος που διώχνει μακρυά αυτό που η καρδιά αγαπά δεν είναι εξωτερικός, αλλά έρχεται από μέσα μας. Είναι ο φόβος που έχει φωλιάσει μέσα μας… ο φόβος μήπως πληγωθεί το υπερυψωμένο εγώ μας… Όποιος ζει τέτοιο φόβο, ζει χωρίς χαρά, ζει μια κόλαση… κι η κόλαση είναι η παντελής απουσία της αληθινής, ανόθευτης αγάπης. Γιατί η αληθινή αγάπη διώχνει έξω κάθε φόβο και είναι διαρκής χαρά που τροφοδοτείται από την παρουσία του άλλου στη ζωή μου. Αλλά αυτό είναι ένας διαρκής αγώνας, έτσι δεν είναι; Αγώνας ζωής…

    Νάσαι καλά φίλε μας nightwhisper. Με την υπέροχη σειρά από αυτά τα βινεάκια, μας έκανες να αναρωτηθούμε ξανά αν όντως έχουμε μάθει να αγαπάμε αληθινά αλλά κι αν έχουμε μάθει να δεχόμαστε την αγάπη του άλλου… Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε στο καβούκι μας!

  5. …Είναι το άγχος μας και τ’ όνειρο μας, είναι κι η ανάγκη μας για
    σωτηρία.
    είναι γιορτή, είναι εξουσία κι η προσδοκία για μεγάλη τιμωρία
    είναι το μάταιο και η ευκαιρία, ένα κεράκι της μετάνοιας ακόμα
    είναι χαρά και φασαρία, είναι το πιο όμορφο στα μάτια μας χρώμα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: