Τοκετός

infernos.jpg

Ο στρατός με έφερε ξανά μπροστά στο πληκτρολόγιό μου, με μία διαδικασία που στο χαρτί που κρατάω στα χέρια μου περιγράφεται ως Α.Α.
(αναρρωτική άδεια λέγεται αυτό).

Έχω χρωστούμενα από το καλοκαίρι.
Καταρχήν στον εαυτό μου.
Οι υπόλοιποι ούτε καν το υποψιάζονται.

Πιέζω τον εαυτό μου να πειθαρχήσει στις σκέψεις του, να ξηλώσει για λίγο το στείρο προσωπείο που έχει φορεθεί από την εκτελεστική στυγνότητα του στρατού, μήπως και αποκαλυφθεί κάτι από τον nightwhisper, γιατί το χρωστάω.
Είναι δύσκολο αυτό που περιγραφικά μου έρχεται στο μυαλό ως «rebirth».

Γιατί το καινούργιο τρέμει την σύγκριση με το παλιό.
Και το παλιό εγκλωβίζει την δυναμική του νέου.

Advertisements

~ από nightwhisper στο Οκτώβριος 25, 2007.

7 Σχόλια to “Τοκετός”

  1. Φίλε μου, να θεωρήσεις επιτυχία αν έστω και ΜΕΤΑ την απόλυσή του, ο nightwhisper επιστρέψει αλώβητος.

  2. Ποσό δίκιο έχεις!
    Και πόσο τρέμω την αρνητική εκδοχή του τέλους αυτού του παραμυθιού…
    Ευχαριστώ!

  3. Κάθε μονοπάτι στη ζωή μας κι ένας νέος τοκετός… και κάθε τοκετός περικλείει μέσα του απίστευτη οδύνη αλλά και πληρότητα από χαρά! Οδύνη από τον πόνο που κρύβει κάθε νέο μονοπάτι, οδύνη για την «ασφάλεια» του παλιού που χάνεται, οδύνη για το «φόβο» του νέου που έρχεται…

    Μη φοβάσαι φίλε μου αυτό το διάστημα. Γιατί κάθε τοκετός, όση οδύνη κι αν έχει, γεννά ΖΩΗ! Ο σταυρός λούζεται πάντα από φως και ανάσταση.

    Τιμή και ευλογία το άνοιγμα της ψυχής σου προς όλους μας εδώ σ΄ αυτή την όμορφη παρέα. Συνοδοιπόροι σου θάμαστε και σ΄ αυτό το νέο μονοπάτι σου.

  4. Αναγέννηση.Ξανά σ’αυτή την οδύνη του τοκετού,ξανά σ’αυτή τη δίνη της αναζήτησης του χαμένου ,του κρυμμένου,του ξεχασμένου…ή μήπως του καινούριου που κόχλαζε μέσα μας κιόλας από τη στιγμή της πρώτης γέννησης μας;
    Συνήθως τα χρωστούμενα κινούν από παλιά.Θέλει καιρό να τα ξοφλήσεις κι είναι καλό να μην τα καθυστερείς γιατί τότε προστίθενται και οι «τόκοι»…
    Κάθε πορεία προς το καινούριο,κάθε πορεία προς τα βάθη του εαυτού μας που οδηγεί στην αναγέννηση,αξίζει τον κόπο.Αξίζει αυτήν την οδύνη που-μετά από καιρό είναι η αλήθεια-οδηγεί σε μια πρωτόγνωρη ηδονή.Την ηδονή της ηρεμίας και της παραδοχής και αποδοχής του εαυτού μας όπως είναι:χωρίς φτιασίδια και καλουπώματα.Κι αυτή είναι η γνήσια κι αναφαίρετη ελευθερία!Αυτή που οδηγεί στο φως.
    Δεν είναι απαραίτητο το παλιό να ανταγωνίζεται τόσο έντονα το καινουριο.Αυτό συμβαίνει μόνο στην αρχή,μιας και των μεγάλων αλλαγών προηγείται πάντα μια απίστευτα δυνατή σύγκρουση-ίσως κι ένας θάνατος με πιθανές παράπλευρες απώλεις.Στη συνέχεια όμως,αποκαλύπτεται συχνά πως το καινούριο μπορεί να κάνει μια γόνιμη συγκριση με το παλιό και πως το παλιό μπορεί σε κάποια σημεία να στηρίζει τη δυναμική του νέου…
    Όπως και να’χει,μη φοβάσαι μια αρνητική εκδοχή ως τέλος για το παραμύθι σου!Γέννηση είναι ο ερχομός μιας καινούριας ζωής,άρα έχει την πνοή του Θεού μέσα της.
    …Άσε που τα σωστά παραμύθια δεν έχουν ποτέ ασχημο τέλος!Άντε μη συγχιστώ τώρα… :-p

    Καληνύχτα,Night…

  5. Φίλε γειά,
    καλή τύχη στο….»rebirth» ….
    Να θυμάσαι ότι σε αυτή τη δοκιμασία δεν είσαι μόνος!!!!Υπάρχουν πολλοί που σε σκέφτονται και προσεύχονται για σενα..Ξέρεις τι εννοώ.
    Φίλε καλύ δύναμη!!!!

  6. Σιωπηλά βρίσκομαι κοντά σου όλον αυτόν καιρό, παρακολουθώντας τις (αραιότερες σε σχέση με παλιά) σκέψεις σου…

    Σίγουρα είναι πολύ δύσκολο για όλους μας που είμαστε απέξω να υποψιαστούμε τις εσωτερικές διεργασίες που περνάς αυτόν τον καιρό, αλλά όντως δεν είσαι μόνος σου αγαπητέ μου nightwhisper κι είναι μεγάλο προνόμιο αυτό.

    Σου στέλνω τις θερμότερες ευχές μου για καλή δύναμη.

    Ένας φίλος σου απ΄ τα παλιά (ξέρεις εσύ, αυτά που σε έφεραν στο τώρα…)

  7. Δε νομίζω ότι πρέπει να φοβάσαι την αλλαγή που θα επέλθει μέσα σου, έξω σου… Το παν είναι να είσαι εσύ αυτός που θα επιστρέψει… Έτσι δεν είναι ;
    Όλοι ζούμε αλλαγές συνεχώς. Αλίμονο αν μέναμε στάσιμοι κιόλας…. Όντως δεν είσαι μόνος σε αυτή την περιπέτεια. Όμως το τέλος του παραμυθιού που βιώνεις δε σημαίνει ότι θα είναι και ο καλύτερο. Άλλωστε, έχω πάψει να πιστεύω σε παραμύθια με όμορφο τέλος…. Αξίζει παρ`όλα αυτά να ζήσεις την οποιαδήποτε περιπέτεια ζωής, διότι το τέλος εσύ το γράφεις πάντα…. Έχει κάτι από σένα. Το επηρεάζεις κατά κάποιο τρόπο.
    Η περιπέτεια θα τελειώσει όμως και μαζί της φεύγει και ο χρόνος. Γι` αυτό, μην βασανίζεσαι για το στρατό τόσο πολύ. Λες να είναι τόσο καταλύτης για σένα; Φαντάζομαι ότι η ψυχή σου από άλλα θα επηρεάζεται περισσότερο…..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: