Ποιός είσαι εσύ?

heavens_door__by_gosi.jpg

Ο μονόδρομος είχε ήδη σχηματιστεί, χωρίς να χρειαζόταν να περιμένει την απόφαση που μόλις άκουσε.
Έκανε να φύγει τρικλίζοντας, αλλά το ήξερε ότι θα τον έβρισκε μπροστά του.
Για την ακρίβεια, ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να του κρυφτεί πια.

-Πώς είναι να σου χτυπάει την πόρτα ο ίδιος σου ο εαυτός?
Είχε ρωτήσει κάποτε, αλλά απάντηση δεν είχε πάρει.

Ούτε τότε, ούτε και τώρα.Το γνώριζε ότι δεν έχει και τόσο σημασία.Δεν θα είναι μακριά που ο χτύπος της πόρτας θα ακουστεί, και θα περιμένει με αγωνία να αντικρίσει, να αισθανθεί, να νιώσει, να αφουγκραστεί την παρουσία του.
Αναρωτιόταν για το πώς θα είναι.Αν θα είναι αρκετά καταδεκτικός για να αντέξει τις παραξενιές του , αν θα είναι αρκετά χαμογελαστός για να διώξει την σκοτεινιά του, αν θα είναι αρκετά κεφάτος για να αντέξει τα ταξίδια του.

-Και πώς είναι να πολεμάς τον ίδιο σου τον εαυτό?
Είχε ρωτήσει κάποτε, αλλά απάντηση δεν είχε πάρει.

Post Soundtrack : Kristin Hersh -Your Ghost

Advertisements

~ από nightwhisper στο Ιουνίου 24, 2007.

11 Σχόλια to “Ποιός είσαι εσύ?”

  1. Το ταξίδι μέσα στον εαυτό μας δεν είναι μάχη. Ο χτύπος της πόρτας απ΄ τα έσω δεν είναι πολεμικό κάλεσμα. Είναι ανάγκη για αποδοχή και συμφιλίωση ακόμη και με πτυχές του εαυτού μας που ίσως ποτέ δεν είχαμε φανταστεί… Το ταξίδι αυτό μπορεί να είναι οδυνηρό, όπως όταν ανακαλύπτεις τραύματα που είχες ίσως καλά κρυμμένα ή πληγές που νόμιζες πως είχες κλείσει. Γιατί, όμως να σε φοβίζει αυτό; Τα τραύματα δεν τα πολεμάς, αλλά τα περιθάλπτεις θεραπευτικά με ιδιαίτερη αγάπη και φροντίδα μέχρι να ιαθούν πλήρως… Και η ίαση φέρνει την ισορροπία, τη γαλήνη, και τη χαρά σε όλο σου το είναι.

    Να ανακαλύψουμε, λοιπόν, ένα ένα όλα τα κομματάκια του εαυτού μας χωρίς να μας τρομάζει τίποτα, και να αρχίσουμε «να τα ενώνουμε λίγα λίγα για να τα κάνουμε φτερά, γιατί τα φτερά έτσι είναι φτιαγμένα, δεν είναι συμπαγής ύλη, άρα μας παίρνει!!!» όπως πολύ εύστοχα μου είπε κάποια στιγμή η αγαπητή μου Βασιλική Ν.

    Νάσαι καλά αγαπημένε μας nightwhisper…

  2. Η επαφη με τον εαυτο μας δεν μπορει παρα να ειναι μαχη.

    Οταν πολεμας κατι μη τελειο που ενδομυχα θελει ή νομιζει οτι θα γινει τελειο, μαλλον βελτιωνεσαι.

    Κατα τ αλλα, στο βαθμο που το περιβαλλον μας επηρεαζει, οφειλουμε να παλευουμε ολες τις ηλιθιες επιρροες απ αυτο.Συγκεκριμενα ολες τις δειλες, καταναλωτικες και μηη αιωνιες προοπτικες με τις οποιες μας βομαβρδιζει.

    Πολλα ειπα και γι αποψε

    Πως ειναι να πολεμας τον εαυτο σου; Σιγουρα ειναι υγεια, αυτο εχει σημασια

  3. Γιατί θα πρέπει ακόμη κι αυτό που δεν είναι τέλειο να το πολεμήσεις (ά)στεγε; Δε θα ήταν καλύτερα να το αποδεχθείς, να το κατανοήσεις και να το αγαπήσεις αναγνωρίζοντας τα τρωτά του σημεία ώστε να μπορέσεις να το πας λίγο παραπέρα και να το βελτιώσεις; Ακόμη κι αυτές τις «ηλίθιες» επιρροές που πολλές φορές μας στιγματίζουν, στο χέρι μας είναι να τις μεταλλάξουμε σε κάτι πιο υγιές και αληθινό, αν χρησιμοποιήσουμε τα κατάλληλα φάρμακα…

    Μάλλον είμαι υπέρ της «μη-βίας»!

  4. @Strofi :Δεν φοβάμαι το ταξίδι.
    Τον ορισμό της προσωπικότητάς μου, της διάθεσής μου, και της αυτάρκειάς μου από κάτι που δεν θα ορίζω εγώ και δρα με τρόπο μυστήριο πάνω μου, φοβάμαι.
    @ (Α)στεγος : Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να πολεμάω κάτι που δεν επιλέγω να υιοθετήσω.
    Απλά αδιαφορώ και συνεχίζω τον δρόμο μου.
    @Storfi: Τα “φάρμακα” όσο και να είναι θαυματουργά, δεν έχουν την αρετή της “διάκρισης” και της “ευγένειας”.
    Γνωρίζουν μόνο τον στόχο τους, και οι παράπλευρες απώλειες δεν τα αφορούν.

  5. Υ.Γ. Και… «Δέν θα πεθανουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη»!
    χαχαχα
    Πού το θυμήθηκα και αυτό!
    Άντε καλή μας εβδομάδα!
    🙂

  6. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια του ταξιδιού πέφτουμε σε θύελλες και φουρτούνες που μπορεί να βγάλουν το καράβι μας από την πορεία του εντελώς κι ίσως μας αναγκάσουν να αναζητήσουμε απάγγιο προσωρινό ώσπου να κοπάσει η θύελλα και να ξανανοιχτούμε μεσοπέλαγα. Τι θα κάνουμε; Θα παραμείνουμε να βολοδέρνουμε μεσοπέλαγα επειδή μας φοβίζει τι θα συναντήσουμε όταν αγκυροβολήσουμε σε μια άγνωστη νησίδα στη μέση του πουθενά; Φυσικά και θα καθυστερήσει το ταξίδι μας, θα μας βγάλει από τον αρχικό προγραμματισμό μας, και εννοείται πως μας φοβίζει τι θα συναντήσουμε εκεί που θα προσαράξουμε όπως και το πόσο θα χρειαστεί να μείνουμε εκεί ή μήπως βολευτούμε και τελικά ξεχάσουμε την αρχική Ιθάκη μας… Αν, όμως, το δούμε ως μια δυνατότητα να προφυλάξουμε το καράβι μας μέχρι να γαληνέψει η θάλασσα και μια προσωρινή ευκαιρία για ανεφοδιασμό καυσίμων και δυνάμεων ώστε να επιστρέψουμε στο ταξίδι μας πιο δυναμικά και από πριν, μόνο κερδισμένοι θα βγούμε.

    Στο κάθε τι που μας παρουσιάζεται, πρέπει να ανακαλύπτουμε τη θετική του διάσταση φίλε nightwhisper…

  7. έτυχε να πέσω σήμερα πάνω του…κάνε το ταξίδι, φίλε

  8. Το δαιμονιο ειμαστε εμεις και οτι μας διαμορφωνει.

    Η «αναγνωριση» ειναι λεξη ατονη. Προτιμω να χτυπω και να χτυπιεμαι εχοντας συναισθηση των αντιφασεων, της ασχημιας, παρα να περιμενω να καταλαβω κτλ..

    Η βια ειναι παρεξηγημενη. Εχει κατι απο αληθεια μεσα της ειδικα οταν προκαλει πονο.

    Νightwhispa (με αγγλικη προφορα..) οι προσλαμβανουσες και τα στοιχεια που μας επηρεαζουν ειναι παρα πολλα και συχνα παιζουν ασυνειδητα. Το αν τα υιοθετεις το δειχνουν οι πραξεις 😉

  9. O εαυτός μας είναι αλήθεια ότι μπορεί να έχει τελικά πάρα πολλές προεκτάσεις. Ακόμη κι αν νιώθουμε ότι τον έχουμε ερμηνεύσει, μπορεί πάλι να μας περιμένει στη στροφή για ένα καινούργιο γύρο, με άλλες διαστάσεις πλέον….
    Δεν ξέρω αν πρέπει τελικά να φοβάμαι τις επιθυμίες του και τις κρυφές πληγές του.
    Όλο αυτό άλλωστε είναι ένα πολύ γοητευτικό παιχνίδι μέσα στη ζωή… Να ανακαλύπτεις κρυφές πτυχές του εαυτού σου, όπως και το πόσο αντέχεις να αλλάξεις με τις νέες επιρροές που σου έρχονται…
    Αρκεί να ξέρεις τα όριά σου και να συνομιλείς με τον εαυτό σου συνεχώς.
    Πάντως, ναι, κι εγώ βλέπω πως δεν πρέπει να είναι μία μάχη η συνύπαρξη πολλών διαστάσεων του εαυτού μας. Καλό είναι να συνυπάρχουν με αρμονία, χωρί τύψεις και ενοχές για τις διαφορές τους.

  10. Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά το πιο ωραίο είναι όταν ο εαυτός σου σε εκπλήσσει, στρίβει εκεί που περιμένεις να πάει ευθεία, είναι χαρούμενος εκεί που περιμένεις να τα βάψει μαύρα, κλπ. Φαντάζομαι ότι το να είσαι σε μάχη με τον εαυτό σου είναι δείγμα υγείας και νεότητας (με την γενικότερη έννοια). Πάντως ελπίζω και σε μια ανακωχή μαζί του μετά από πολλά πολλά χρόνια. Δηλαδή, γριά πια, να κάτσουμε ένα βράδυ σπίτι, εγώ κι ο εαυτός μου, και να του πω, εντάξει, μη στεναχωριέσαι, έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες.

  11. @ allimiamera : Τελικά , πάντα κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε …
    Ωραίο σχόλιο…
    Ευχαριστίες για την (πρώτη) κατάθεσή σου.

    @ Ι : » Ευτυχισμένος αυτός που ξέρει τις αιτίες των πραγμάτων»
    και ακόμα πιό ευτυχισμένος αυτός που τις ξεπερνάει.
    Όλα συνυπάρχουν στο ίδιο καζάνι…

    @ (Α)στεγος : Η βία χρειάζεται για να κάμψει κάτι βίαιο σχηματισμένο.
    Αξεπέραστο με συμβατικά μέσα.
    Η βία όμως , έχει και αποτελέσματα που δύσκολα είναι αναστρέψιμα.

    @ σκία : Πάντα αυτή η συγκινητική λιτότητά σου.
    Λίγα λόγια ,πολλές εικόνες, ακόμα περισότερες αναμνήσεις.
    To the point…
    (Γιά άλλη μία φορά)

    @ Strofi : η Θετική πλευρά των πραγμάτων είναι το καύσιμο για τα ταξίδια μου.
    Αλλιώς θα είχα μείνει ναυαγός στην χώρα του ποτέ.
    Καλά τα λές…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: