Σιωπή

siopi.jpg

Σιωπή…
σαν τα στάχυα που μένουν εκστατικά κι ακίνητα
μπρος στο εκθαμβωτικό φως της πανσέληνου.

Σιωπή…
Κοιτάζοντας τα μάτια που αγαπάς,φίλων και αγαπημένης,
να λάμπουν στο αμυδρό φώς των κεριών.

Σιωπή…
Για την πορεία που βιώνουμε.

Σιωπή…
γιατί πρίν την ανάσταση υπάρχει η σταύρωση.

Σιωπή…
γιατί πώς μπορείς να περιγράψεις
την χαρά την προσμονής,
την γαλήνη της ελευθερίας
αλλά και την θλίψη του Γολγοθά;

Σιωπή…
για να υπάρχει και λίγο χώρος
για ένα μεγάλο ευχαριστώ…

ENNIO MORRICONE-THE MISSION.mp3

Advertisements

~ από nightwhisper στο Απρίλιος 5, 2007.

7 Σχόλια to “Σιωπή”

  1. Υ.Γ. Σιωπή…
    για το ευχαριστώ στον φίλο & συνοδοιπόρο που μου επιτρέπει να δανείζομαι λίγο από κείνον.

  2. Siopi…

    giati ta logia einai liga gia na perigrapsoun ti sigkinisi pou prokalei kathe katathesi tis psihis sou se afto to blog!

    Kali sin-Anastasi!

  3. P.S. Kapoio provlima iparhei sto blog, giati den pernei ellinikous haraktires. Mipow prepei na to koitakseis meta to Pasha?

  4. Χμ…Θα το κοιτάξω..

  5. Από ότι διαπίστωσα σε εμένα παίζει κανονικά.
    Σε παρακαλώ freddy στείλε ένα προσωπικό mail με το τύπο browser που χρησιμοποιείς και την έκδοσή του.
    🙂

  6. Πώς να μιλήσω σήμερα για τη σιωπή;
    Σε ποιό γλωσσάρι να βρεθούν οι λέξεις;
    Κι αν άραγε τις βρω και σου τις πω,
    θα τις αντέξεις;

    Πώς να μιλήσω σήμερα για τη σιωπή;
    Έχει χαθεί
    στους πυκνωμένους δρόμους
    στον πόλεμο
    -κάθε λογής-
    και τις κραυγές,
    φωνές χαράς,
    (πόνου στ’αλήθεια,ή αγωνίας;)

    Αναρωτήθηκες ποτέ,
    όλοι γιατί μιλούν,
    συνέχεια,
    ακατάπαυστα;
    Μα,είναι τόσο αμήχανες αυτές οι ώρες της σιωπής!

    Τα βράδυα,
    κοιτάζοντας το εξόριστο φεγγάρι…
    Στο χέρι ενός μικρού παιδιού
    όταν αφήνεται να πέφτει,
    μόλις αποκοιμιέται στο τελευταίο νανούρισμα.
    Στο γέλιο ενός φίλου παιδικού,
    μιά ξέγνοιαστη στιγμή στην παραλία.
    Στα χέρια του αγαπημένου,
    στιγμές που η αγάπη
    μοιάζει να ‘ναι το τέλος σου κι η αρχή.
    Μπροστά στο δέος του πιό μεγάλου χωρισμού,
    παρά την αθησαύριστη προσμονή
    μίας κοινής ανάστασης.

    Όλες αυτές
    στιγμές σιωπής
    που στέκεσαι γυμνός
    σε μιά πρωτόγνωρη αλήθεια,
    μπροστά στον εαυτό σου
    και τους άλλους…
    Κι από τότε που ο Παράδεισος
    φαντάζει μακρυνός,
    φοβήθηκαν οι άνθρωποι
    την κάθε γύμνια.

    Πώς να μιλήσω σήμερα
    για τη σιωπή;
    Στέκομαι δίπλα σου
    κι ο ουρανός ανοίγει.
    Πώς να μιλήσω άραγε
    για τη σιωπή;
    Άκου με.
    Χαράζει ο Θεός
    κι απλά σωπαίνω.

  7. Αν και λίγο καθυστερημένα, παρ`όλα αυτά νιώθω πως με το που μπαίνω σε αυτό το site, καταυθείαν με μαγεύει η ατμόσφαιρά του…
    Συνεχώς δίνεις εικόνες μέσα από τα λόγια σου, nightwhisper…. Πολύ ωραίο αυτό.

    Σιωπή;; Τι καλύτερο μπορώ να πω μετά από τόσα που διάβασα; Ό,τι γράψατε, έχει τόση ποίηση μέσα του… Απλά, σωπαίνω από θαυμασμό…. Είναι τόσο λίγες οι στιγμές που μπορείς να νιώσεις ήρεμος και καθαρός, μακριά από ήχους και εικόνες που φορτώνουν το νου και δεν τον αφήνουν να διαφύγει, ώστε νιώθω πως αυτές οι στιγμές απαιτούν σιωπή…. Και είναι πολύτιμες, διότι δεν επαναλαμβάνονται…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: