Η επιστροφή έφερε το…5

yellow_five_.jpg

Η αράχνη ίσως να διαμαρτυρηθεί για την ενόχληση που της προξενώ…αλλά ήρθε η ώρα να απαντήσω στην πρόσκληση των αγαπητών κυριών atg και Katerina’s diary

Σχηματικά μία λίστα -με το 5-για μένα.
Δυσκολεύομαι μπροστά στον καθρέφτη.
Ας είναι.
Ξεκινώ…

1.Υπάρχει μία ιδιαίτερη σχέση με τον χρόνο.
Την έχω ορίσει εγώ.
Σχεδόν μυστικά.
Ένα μυστικό που έχει φέρει σε δύσκολη θέση αρκετούς διπλανούς μου…
Το καθετί έχει την μοναδική του θέση στον χρόνο.
(Ακόμα και αυτό το Post ,έπρεπε να βρει το δικό του χρόνο)
Κατά μία έννοια, έχω τσακωθεί με το ρολόι ,από τότε που συνειδητοποίησα μία εσωτερική ανάγκη αλλά και μία εμμονή.
Όταν προσγειωθεί μία σκέψη στο κεφάλι ,θα πρέπει να της δώσω σάρκα και οστά.
Θα το κάνω.
Και ας χρειάζεται μετά να τρέχω πανικόβλητος για να προλάβω.
Από ένα ραντεβού, μέχρι το τελευταίο καράβι της εβδομάδας στην Αιγιάλη της Αμοργού.

2.Είμαι εκπληκτικός χτίστης!
Πραγματικά!
Έχω χτίσει υπέροχα κάστρα για να φωλιάσω το ΕΓΩ μου.
Μέχρι που δεν χωράμε και οι δύο μας και αποφασίζω να τα γκρεμίσω.
Και πάλι από την αρχή…
Τελικά όμως έξω από αυτά τα τείχη μένουν αρκετοί.
Άν ωστόσο βρεις την ράμπα κατεβασμένη,έχεις μπεί μέσα.
Και τότε ανακάλυψες και την κερκόπορτά μου.
Άν έχω ηττηθεί?
Πολλές φορές.
Αλλά δεν αλλάζω.

3.Δεν το επιδιώκω αλλά γίνεται.
Με ένα τρόπο παράξενο.
Με μία διαδικασία ,στην αρχή τουλάχιστον,μαγευτική.
Εισβάλλω στην ζωή σου.
Αναμοχλεύω το καζάνι της ψυχής σου.
Βγαίνει στον αφρό το καλύτερό σου.
Και μετά?
Μην με ρωτάς για το μετά.
Στο χρόνο έχουν αντέξει αυτοί που έχουν υπομονή.
Μαζί μου.
Με τις τρέλες μου.
Με τα φαντάσματά μου.

4.Κάποτε ο Ν. στο μέσον μίας κουβέντας,σηκώθηκε αγανακτισμένος,πήρε μπροστά του το πρώτο χαρτί που βρήκε και σχεδίασε αυτό…

ns-drawning.jpg

Θεώρησε ότι δεν μπορούσε να περιγράψει καλύτερα την θέση μου στον ιδεατό κόσμο τον οποίο ζώ.
Προφανώς την αισιοδοξία μου και την οπτιμιστική τάση ζωής την βάφτισε «Ufaki».
Ας είναι.
Θα εξακολουθώ να δίνω δεύτερη ευκαιρία.

5.Και έτσι φτάσαμε στο μαγικό 5.
Το κακό με την δεύτερη ευκαιρία είναι ότι αν καταλήξω στην απόφασή μου,δεν σώνεται με τίποτα η κατάσταση.
Ούτε με την έλευση της 4ης μεραρχίας!
Μουλάρι σκέτο λέμε…

Τελικά είχε την πλάκα του αυτό το 5.
Ελπίζω ότι δεν θα θεωρηθεί Internetiko ατόπημα αν δεν προτείνω 5 άτομα…
Αφενός οι internetikoi φίλοι bloggers ήδη έχουν γράψει,ενώ και αυτοί που θα ήθελα να καταθέσουν την δική τους ταυτότητα, δεν διατηρούν blog…
(Φυσικά τα comments είναι ένας πολύ ωραίος και ανοιχτός χώρος…)

Advertisements

~ από nightwhisper στο Μαρτίου 27, 2007.

11 Σχόλια to “Η επιστροφή έφερε το…5”

  1. Αν κατάλαβα καλά, αγαπητέ nightwhisper, εμμέσως πλην σαφώς μας κάνεις πάσα το παιχνίδι των 5 σημείων…

    ΟΚ, ενδιαφέρουσα πρόκληση… επιφυλασσόμαστε!

  2. Πάντως επέστρεψες πολύ ανανεωμένος νομίζω – πολύ χρώμα, διάχυτο φως, διάθεση για αυτοσαρκασμό και αρκετή δόση χιούμορ…

  3. Καλώς τον!

  4. Katerina,
    Καλώς Σας Βρήκα!
    (Ευχαριστίες για την πρόσκληση)
    Freddy ,
    Πολύ καλά κατάλαβες!
    Αναμένω τις δικές σας καταθέσεις…

  5. Καλησπέρα night!Χαίρομαι που επέστρεψες!Και κυρίως που άνοιξες 5 παράθυρα στα τείχη σου!Όπως παρατήρησε και ο Freddy,μας κάνεις μια έμμεση πλην δελεαστική πάσα…Αν και έχω μια αρνητική διάθεση απέναντι στις φωτογραφήσεις του εαυτού μου,πιάνω τη μπάλα και ξεκινώ…

    1.Ανέκαθεν είχα μια πολύ περίεργη σχέση με την ελευθερία.Την ποθούσα και τη φοβόμουν ταυτόχρονα.Σαν ένας φυλακισμένος που χρόνια ζητά τη φυγή του,και την ώρα πάνω της εξιλέωσης,πλησιάζει με λαχτάρα τη μισάνοιχτη πόρτα,στέκεται αμίλητος μπροστά της,δακρύζει στο άγγιγμα του αέρα που του φιλάει το πρόσωπο…κι ύστερα τρομαγμένος το βάζει στα πόδια,τρέχοντας μακρυά απ’το φως.

    2.Θέλω να δοκιμάζω τον εαυτό μου στα όρια του.Να απορρίπτω ή να δέχομαι πράγματα αφού τα γνωρίσω.Να είναι απόσταγμα εμπειρίας και αναζήτησης η αποδοχή ή η απόρριψή τους.
    Αυτό με κάνει πολύ ξεροκάφαλη(μιλάμε για απίστευτη ξεροκεφαλιά όμως!…) και αρνητική απέναντι ακόμα και στις καλοπροαίρετες συμβουλές…
    Το χειρότερο είναι ότι σπάνια μετανοιώνω για τις επιλογές μου.Ακόμα και για όσες αποδείχθηκαν λανθασμένες…

    3.Είμαι καταστροφική!!Λατρεύω να γκρεμίζω τείχη.Τα δικά μου και των άλλων.Έχει πάντα πρωτόγνωρη μαγεία αυτό το γκρέμισμα.Κι ένα βλέμμα,ένα χαμόγελο,δυο λέξεις-έστω και μισες- κι ένα άγγιγμα,πολλές φορές τυχαίο,είναι συχνά τόσο απιστευτα αρκετά…Να γκρεμιστούν και τείχη και θρόνοι και ‘παλάτια’…

    4.Παράλληλα όμως με τις…αντιοικοδομικές μου δραστηριότητες,(πράγμα που κάνει έκδηλη την άστα να πανε ψυχοσύνθεση μου) μου αρέσει να περνάω κάποιες ώρες στη μοναξιά και τη σιωπη.Υπάρχουν στιγμές που τις θέλω μόνο για μένα,στιγμές που θέλω να νιώθω άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Τότε πραγματικά κατεβάζω ρολά και δεν τα ανοίγω για κανέναν…

    5.Αγαπάω πολύ πέντε πράγματα:τον ήλιο,τα παραμύθια,τα ταξίδια,τις διαδρομές στη βροχή και το να ανακαλύπτω το βράδυ,στα φώτα της πόλης,τον ουρανό ανάποδα…

    …Σειρά μου να πετάξω το μπαλάκι.Who’s next?
    Καληνύχτες.

  6. Καλησπέρα σε όλη την παρέα. Καλησπέρα και σε σένα nightwhisper…

    Λοιπόν, αν κατάλαβα καλά, ζήτησες να σου αποκαλυφθούμε μέσα από 5 ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας. ΟΚ, ο freddy είναι τα παρακάτω εξής:

    1. το γύρεμα

    Καλοκαίρι στο σπίτι του παππού πλάι στη θάλασσα. Ο αντίλαλος από τις χαρούμενες φωνές μας – ανέμελα παιδιά που δε χόρταιναν παιχνίδι και θάλασσα όλη μέρα. Η απεραντοσύνη της θάλασσας. Το άπειρο του γαλανόλευκου ουρανού, που τη νυχτιά ντυνόταν με ένα σκούρο χαλί στολισμένο από μυριάδες φωτεινά αστέρια… Κι εγώ; Αναζητούσα το δικό μου αστέρι!
    Πέρασαν κοντά 30 χρόνια από τότε που θυμάμαι εκείνο το γελαστό παιδί. Ο χρόνος κύλησε σαν ορμητικό ποτάμι, που άλλοτε ξέπλενε λυτρωτικά κάθε κομμάτι του εαυτού μου, κι άλλοτε σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά του και ξερίζωνε κάθε τρυφερό βλαστάρι που με τόσο κόπο είχε μεγαλώσει μέσα μου…
    Κι εγώ ακόμη γυρεύω το δικό μου φωτεινό αστέρι… Με γοητεύει αφάνταστα η περιπέτεια της αναδίφησης!

    2. ο πόθος

    Επιθυμώ, ελκύομαι, ποθώ, ερωτεύομαι …
    Το θρόισμα των φύλλων.
    Το κελάδημα των πουλιών.
    Το μαγευτικό λευκό φεγγάρι που μου κλείνει μυστικά το μάτι πάνω από τη φωτισμένη Ακρόπολη.
    Το μικρό δωματιάκι που δέχτηκε τις πρώτες μου αγωνίες, τα πρώτα μου σκιρτήματα (εκεί κάπου στη Βόρεια Ελλάδα…) και με φιλοξενεί ακόμη με την ίδια αστείρευτη χαρά και αγάπη.
    Παραμυθένια κάστρα, μαγευτικά λιβάδια, κελαρυστά ποτάμια, μυστικά κέλτικα μονοπάτια…
    Τα ξαφνιάσματα της καθημερινότητάς μου.
    Τα πρόσωπα που γεμίζουν με τη παρουσία τους κάθε στιγμή της ζωής μου.
    Τα μάτια της αγαπημένης μου, που παραμένουν τόσο φωτεινά όσο την πρώτη μέρα που τη γνώρισα!

    3. το ταξίδι

    Όσο ζω και αναπνέω θα αναζητώ το αστέρι μου και κανείς δεν μπορεί να μου στερήσει τον ουρανό… Βάζω φτερά και πετώ!
    Κάθε ταξίδι μου και μια πορεία.
    Κάθε ταξίδι μου και μια ανάβαση.
    Κάθε ταξίδι μου κι ένα άνοιγμα.
    Χρώματα, μουσικές, άνθρωποι, ήλιος, βροχή, στιγμές, πόνος, χαρά, σταυρός, ανάσταση, κάλεσμα, συνάντηση …

    4. τα εμά, τα σα : τα ημέτερα

    Δεν μπορώ να υπάρξω μόνος, πεθαίνω…
    Φιλία: μοίρασμα, φτερούγισμα πλάι πλάι μέσα από σύννεφα, βροχές, λιακάδες…
    Πολλές φορές νιώθω να περπατώ ξυπόλητος σε αχανείς εκτάσεις στα δύσβατα μονοπάτια του μυαλού και της καρδιάς μου. Στην ηδονή και την οδύνη του οδοιπορικού της ψυχής μου, με συντροφεύει και με ευλογεί η πολύτιμη φιλία των λίγων, αλλά σημαντικών προσώπων που συμπορεύονται μαζί μου.

    5. το φέγγος

    Εκεί που οδηγούν όλα τα προηγούμενα… Εκεί διψώ για να βρεθώ.

    Η νύχτα πέφτει. Μια καινούργια μέρα θ΄ ανατείλει σε λίγο. Το φως της μέρας θα χαρίσει ελπίδα και πάλι στις ψυχές μας. Ξυπνώ με τη χαρά της προσμονής της συνάντησης με το φωτεινό μου αστέρι. Γνωρίζω πως το έχω ήδη συναντήσει, αλλά τα μάτια μου είναι αδύναμα για να το δω καθαρά. Θέλω να το ζω κάθε μέρα, κάθε στιγμή…
    Θαρρώ πως το ξέρει.
    Ελπίζω.
    Ποθώ.
    Προσεύχομαι.
    Συνεχίζω …

    Αγαπητέ φίλε nightwhisper, αυτή είναι η πορεία του freddy με τα σκαμπανεβάσματά της, μια πορεία που ευτυχώς έχει σημαδευτεί από το φωτεινό χαμόγελο δύο πολύ σημαντικών προσώπων στη ζωή του, της αγαπημένης του Π. και του καρδιακού φίλου του Α. – δύο πολύτιμοι συνοδοιπόροι στο αέναο ταξίδι του προς τη φέξη. Επίτρεψέ μου να τους αφιερώσω το παραπάνω κείμενο σαν ελάχιστο αντίδωρο ευγνωμοσύνης και αγάπης για τα όσα μου προσφέρουν απλόχερα σε κάθε στιγμή της ζωής μου.

    Ζητώ συγγνώμη για τη φλυαρία…

  7. ΥΓ. Και τώρα νομίζω ήρθε η σειρά των επόμενων: efelight, rockfalcon, immortal πού είστε;

  8. eides?oxi kai toso duskolo 😉

  9. Ποιος μίλησε για δυσκολία?
    Απλά είχε τον δικό του…χρόνο
    😉
    Τώρα μπορώ να σε ευχαριστήσω για την πρόσκληση.
    Ευχαριστώ!

  10. pleased to meet you all 🙂

  11. Η ευχαρίστηση όλη δική μας!
    😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: