Λόγια Θαμμένα

loss_tree_b_w.jpg

Λόγια που ο χρόνος τα σκέπασε με την λήθη.
Θάφτηκαν και ξεχάστηκαν να ειπωθούν.
Απόψε θα κλέψω τα κλειδιά.
Θα ξεκλειδώσω το αμπάρι και θα φωτίσω την πραμάτεια μου.

Μνήμες προσπαθώ να ανασύρω.
Μία αδιόρατη αίσθηση της παρουσίας σου.
Μία ανεξήγητη ανάγκη που ωθεί να σε ξανασυναντήσω.
Οι μνήμες δεν βοηθούν.

Ξέχασα και ξεχάστηκα.
Σε έχω τόσο μέσα μου, αλλά με μία εικόνα θολή.
Ένας ξεθωριασμένος πίνακας,
κρεμασμένος κάποτε σε μουσείο.
Χτίζω την θέση σου απέναντί μου και σου μιλάω.
Με ακούς?

Άγριος άνεμος φύσηξε,
στα χρόνια του μετά.
Τον δρόμο μου τον φτιάξανε
κύματα μεγάλα.

Μονάχος χόρεψα
σε φουρτουνιασμένες θάλασσες.
Φάρος έγινες
στο άλλο σου μισό.

Γερό σκαρί κάμωσε
για να αντέξει τις θύελλές μου.
Και ακόμα χρωστούμενα έχω
απο τα ταξίδια αυτά.

Γνώρισα μέρη
που δέν ξέρω άν θα στα πώ.
Για άλλα ντρέπομαι,
για άλλα καμαρώνω.
Σμιλεύτηκα και πήρα μορφή.
Για αυτό, δέν μετανιώνω.

Μακάρι να έβλεπες.
Μακάρι να ήσουν εδώ.
Όχι για μένα,
Μα για το άλλο σου μισό…

15 χρόνια πέρασαν απόψε,
και ακόμα θυμάμαι οτι τότε,πριν φύγεις,
είχες πεί οτι θα επιστρέψεις .
Μία μελωδία που είχα σκαρώσει να ακούσεις.
Ακροατήριο βρήκα, αλλά εσένα ποτέ ξανά.
Απόψε σε τιμώ.
Για όλα τα χρόνια που το ξέχασα να το κάνω.

Secret Garden – Nocturne

Advertisements

~ από nightwhisper στο Φεβρουαρίου 26, 2007.

12 Σχόλια to “Λόγια Θαμμένα”

  1. Nightwhisper, ειλικρινά απογειώνεις με όσα λες…. Γράφεις απίστευτα όμορφα… Είσαι ποιητής; Πάντως, βρήκες μία ψυχή απόψε, που θυμάται το άλλο μισό της και την έκανες να κλάψει… Πριν μία εβδομάδα βρήκα το site σου. Είναι ένα μικρό διαμάντι. Κράτησέ το στο ίδιο ύφος… Μαγεύει…

  2. ήθελα να καλησπερήσω την πολύ όμορφη και ζεστή συντροφιά που παρακολουθώ εδώ και μήνες αλλά σήμερα πήρα το θάρρος να συμμετάσχω.χαίρομαι που γίνομαι μέτοχος αυτής της παρέας και αυτών των προβληματισμών, απόψεων, ονείρων….
    καλή συνέχεια nightwhisper…

  3. Λόγια που η λήθη δεν τα σκέπασε
    φωτίζουν τις ψυχές μας.
    Ψίθυροι νύχτας
    αγγίζουν τις πιο ευαίσθητες χορδές μας.

    Μνήμες ανασύρουν,
    μνήμες που βοηθούν
    να κοιτάξουμε βαθιά στον εαυτό μας.

    Μαζί συν-ταξιδεύουμε,
    μαζί συγ-χωράμε,
    μαζί τόσο μακρυά
    κι όμως ξαφνικά τόσο κοντά …

    Για τίποτα δε ντρέπομαι,
    ανοίγομαι, κοινωνώ,
    αισθάνομαι και ψηλαφώ …

    Για όλα αυτά,
    φίλε nightwhisper,
    ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

  4. ΥΓ. Ελάχιστο αντίδωρο αγάπης & ευγνωμοσύνης για τη συντροφικότητα και την ανθρωπιά που εισπράτtουμε στο «σπιτικό» night…

  5. Ήταν χαράματα.
    Γυρνούσα σε μια έρημη ακτή
    κι αναμετρούσα το άπειρο.
    Ξημέρωσε να σου μιλώ
    μα εσύ δεν άκουγες..

    Φάνηκε ένα καράβι πέρα στ’ανοιχτά
    έσερνε όνειρα από ουρανό και σμάλτο
    και μια ελπίδα μυρωμένη κι ακριβή.
    Με μιά ευχή
    βρέθηκα να κρατιέμαι στο κατάρτι
    -δεν το περίμενα πως θα’βρισκα μια τέτοια δύναμη-
    Σκαρφάλωσα μες’τα σκοινιά
    άγγιξα τα πανιά,το τιμόνι και το αύριο.

    Έξαφνα
    σε είδα από μακρυά
    στην ξεχασμένη παραλία.
    «θα μπαρκάρω μ’ακούς;» σου φωνάζω
    «έλα να φυγουμε μαζί,
    να σου δείξω τον ήλιο!»
    Η φωνή μου χάθηκε.
    Την πήρε ο άγριος καιρός
    κάπου ενώθηκε στις στάλες τις βροχής,
    πήγε και κύλησε
    στο ραγισμένο πρόσωπο του γιού των ανέμων.

    Φοβήθηκες το άγνωστο
    κι επέλεξες να μείνεις στη στεριά σου…

    Κάποτε γύρισα.
    Κι ήθελα τόσα να σου πω
    για όσα γνώρισα,
    τώρα που σε ξανάχα απέναντί μου.
    Λόγια που σκέπασε ο φόβος κι η φυγή σου.
    Μα στάθηκα βουβός.

    (Σιωπή.
    Η αιώνια αγαπημένη
    των τρελών
    των ποιητών
    και των ονείρων
    κι εκείνων των ψυχών που αγάπησαν
    και είναι και τρελοί
    και ποιητές
    και ονειροπόλοι.)

    Ήθελα τόσα να σου πω
    κι ήταν τώρα οι λέξεις μου
    το βλέμμα,η ανάσα κι η ζωή μου.
    Ολόκληρη και με όλα σου μιλούσα.
    Ακατάπαυστα.
    Μα οι άνθρωποι φοβούνται τη σιωπή
    γιατί μιλάει πιό δυνατά από τις λέξεις
    και συχνά μπορεί και στοιχειώνει τα όνειρα.

    Χρόνια πολλά δεν άκουγες τα λόγια μου,
    μα ήταν πιο δύσκολο ν’αντέξεις τη σιωπή μου.
    Συγχώρα με.
    Αύριο χάραμα
    ξανανοίγω πανιά.

  6. Nightwhisper,καταπληκτική η φωτογραφία και το κείμενό σου.Με συγκίνησε πολύ και με γέμισε από εκείνο το είδος του πόνου που μας δίνει περισσότερο δύναμη παρά λύπη..Να’σαι καλά και να μας ταξιδεύεις!
    Freddy,έχεις πολύ δίκιο.Καταργούνται οι αποστάσεις όταν συν-ταξιδεύουμε και όταν συγ-χωρούμε.Πολλά χωράει αυτό το «συν-«…
    Πολλές καλημέρες σε όλη την παρέα!

  7. «…είσαι το άλλο μου μισό …» . Αραγε πόσο μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει, στην ουσία;

  8. Μου άρεσαν πολύ οι φωτογραφίες που συνοδεύουν τα κείμενα σου. Αλήθεια, είναι δικές σου; Αν ναι, έχεις πολύ καλό μάτι.

    Καλή συνέχεια.

  9. Καλησπέρα vereniki. Ωραία θέτεις αυτό το πολύ σημαντικό ερώτημα. Ο άνθρωπος υπάρχει, ζει, αναπνέει μόνο μέσα από τη συνάντησή του με τον άλλον. Η cymbeline σε ένα πολύ ωραίο σχόλιό της στο «Σκοτεινό άγγελο» έγραψε πως «για να ανοίξει η καρδιά μου προς το φως,έπρεπε να τη σπάσω». Ο άνθρωπος που κρατά ερμητικά κλειστή την καρδιά του και παραμένει δέσμιος στην αυτονομημένη ατομικότητά του, παραμένει ανίκανος να αγαπήσει και να μετάσχει στην κοινωνία της αγάπης που είναι η αληθινή ζωή. Ο άνθρωπος που θωρακίζεται πίσω από τα τείχη του Εγώ του οδηγείται στη φθορά και στο θάνατο. Ο άνθρωπος που ενώνει το εγώ του με το εγώ του άλλου και αναζητά το «εμείς», δεν είναι ποτέ μισός, αλλά ολοκληρώνεται και υπάρχει αγαπώντας και αγαπώμενος.

  10. 15 χρόνια πέρασαν απόψε,
    και ακόμα θυμάμαι οτι τότε,πριν φύγεις,
    είχες πεί οτι θα επιστρέψεις .
    Μία μελωδία που είχα σκαρώσει να ακούσεις.
    Ακροατήριο βρήκα, αλλά εσένα ποτέ ξανά.
    Απόψε σε τιμώ.
    Για όλα τα χρόνια που το ξέχασα να το κάνω.

    Ωραιότατο…

    Αν πάντως ήθελα να αλαφρύνω την ατμόσφαιρα λίγο θα σου έλεγα πως τα 15 χρόνια βαραίνουν πολύ και θα σου θύμιζα το πόστ περι νεκρόφιλων.
    😛

  11. Η λέξη τιμή είναι λέξη καρδιακή. Δεν μπορώ να την περιγράψω αλλιώς. Δεν υπάρχει τρόπος να τιμήσεις την απουσία του άλλου παρά μόνο στην καρδιά σου.Τότε ο άλλος δεν είναι μακριά. Σε συντροφεύει αδιάκοπα, κάνει διακριτικά την εμφάνιση του σαν νυχτολούλουδο άρωμα που αναπνέεις και η αίσθηση της παρουσίας του μένει για πάντα μέσα σου σαν αύρα λεπτή. Αρκεί να τον αγαπάς.

    Τις αποστάσεις που υπάρχουν ανάμεσα μας τις νόηματοδοτεί και τις μηδενίζει η αγάπη και έτσι χωρείς να καταργούνται μας ενώνουν με τρόπο μυστήριο.
    Ένας άνθρωπος δεν είναι μισός. Είναι ολόκληρος. Η παρουσία ενός άλλου στη ζωή μας, μας ενώνει μαζί του. Η απομάκρυνση του όμως από τη ζωή μας. Μας αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο είμαστε ενωμένοι μαζί του.
    (Μα για το άλλο σου μισό…) NightWhisper πρέπει να ειμαστε κάπου στη μέση ή το άλλο μισό είναι μέσα μας;

  12. αγαπητέ nightwhisper,
    χαίρομαι πολύ που ανοίγεις διάπλατα της καρδιάς σου τα πέταλα και μας εισάγεις στον πλούσιο εσωτερικό σου κόσμο. αισθάνομαι με έντονο τρόπο αυτά που γράφεις ταξιδεύοντάς μας σε ονείρατα και μουσικές… γοητευμένος στέλνω ευχαριστίες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: