Σπασμένα Είδωλα

the_broken_mirror_effect_by_croissance.jpg

-Τί αγάπησες?
-Την εικόνα του.
-Και σου άρεσε?
-Μάλλον.
-Και τώρα?
-Είδα το είδωλο που κουβαλούσα μέσα μου.
-Κατάλαβα…Πάλι θρόνο είχες χτίσει.

Advertisements

~ από nightwhisper στο Φεβρουαρίου 19, 2007.

9 Σχόλια to “Σπασμένα Είδωλα”

  1. Μα μπορώ να ζήσω δίχως είδωλα;
    Κι όταν ακόμη σπάζουν τα είδωλα, πάλι καινούρια είδωλα θα φτιάξω. Μια ζωή ερωτευμένος με τα είδωλα θα ζω. Καμιά φορά μ΄ αρέσει να κοιτάζω τα σπασμένα είδωλα, κι άλλοτε καμώνομαι πως δήθεν δεν έχω κανένα είδωλο (ψευδαίσθηση ελυθερίας θα το έλεγα αυτό). Η αλήθεια είναι, όμως, πως τα χρειάζομαι τα είδωλα, ακόμη και σπασμένα όταν είναι. Χρειάζομαι να κτίζω θρόνους. Μη μου στερείτε τα είδωλα και τους θρόνους γιατί δεν θάχω που να στηρίξω τη μικρή ζωή μου.

  2. -prospathw apegnwsmena na xtisw to basileio mou…

  3. …τουλάχιστον να έχει κοπιάσει και ο άλλος για τον θρόνο του.
    Το λιγότερο που μπορεί να κάνει…

  4. Έβλεπε.
    Τα πάντα εμπρός
    σπασμένα.
    Αλήθεια.
    Άνθρωποι,πράγματα,τοπία.
    Όλα μικρά κομμάτια
    θραύσματα-άρα-
    μιας ύπαρξης μικρής
    και μιας ζωής ταπεινωμένης.
    Ανάξια λόγου και αδιάφορα.

    Κι ο ίδιος του ο εαυτός…
    Πρόσωπο ασύνδετο
    κομματιασμένο.
    Ποιός,άραγε,
    μπορεί ν’αντέξει
    τέτοια ρωγμή
    που σίγουρα θα κρύβει μέσα της
    μια τέτοια γύμνια;…

    Έτσι,
    ήρεμα δέχτηκε
    μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα:
    τον κόσμο των σπασμένων του ειδώλων.
    Και
    κάπως καθησυχασμένος πια
    γύρισε πρόσωπο
    κι απομακρύνθηκε.

    Έμειναν μόνο οι σκιές
    κι οι ψίθυροι μες το δωμάτιο.
    Τι κρίμα.
    Δε θα μάθαινε ποτέ
    πως ήταν ο καθρέφτης
    που ήτανε σπασμένος…

  5. «Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άλλοι άνθρωποι. Γνώμες κάποιου άλλου είναι οι σκέψεις τους, μίμηση οι ζωές τους, αντιγραφή τα πάθη τους» (Όσκαρ Ουάϊλντ).

    Γιατί φοβόμαστε να είμαστε αληθινοί; Γιατί ντρεπόμαστε να υπάρχουμε γυμνοί; Γιατί αντί να ερωτευτούμε τον άλλο, ερωτευόμαστε το είδωλό του; Γιατί ανεβαίνουμε σε θρόνους αντί να πατάμε στη γη;

    Μόνη ελπίδα μια απότομη κίνηση, ένα ξαφνικό ράγισμα του καθρέφτη … Ίσως μόνο τότε μπορέσω να διακρίνω μέσα από τις ρωγμές κομμάτια της αληθινής ουσίας του εαυτού μου. Αλλά αν γυρίσω τότε το πρόσωπό μου και απομακρυνθώ τρομαγμένος, αγαπητή cymbeline, έχεις δίκιο θα μείνω πάλι με τη σκιά (ή το «σπασμένο» πια είδωλο του εαυτού μου…).

    Και τότε, άραγε, ζω;

    Αγαπητέ φίλε rockfalcon νομίζω πως τη «ψευδαίσθηση ελευθερίας» τη δίνουν τα είδωλα και οι θρόνοι. Θέλει, άραγε, τόσο τόλμη να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι ελεύθερος από τα πρότυπα που μας επιβάλλουν και να προσπαθούμε να ελευθερωθούμε από τις αδίστακτες προσδοκίες μας για εμάς τους ίδιους, τις σχέσεις μας με τους άλλους, τη ζωή μας;… Είναι τόσο δύσκολο να γκρεμίσουμε τα τείχη που μας επιβάλλει η αγωνία να ρουφήξουμε τη στιγμή αντί να αναζητήσουμε πορεία;

    Τι νόημα έχει «τουλάχιστον να έχει κοπιάσει και ο άλλος για τον θρόνο του», nightwhisper; Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να χαιρετιόμαστε κι οι δύο από απόσταση, καθισμένοι πάνω στους καλοχτισμένους θρόνους μας που με τόσο κόπο καταφέραμε να φτιάξουμε, αλλά δε θα αγκαλιαστούμε ποτέ … Γιατί όταν κοπιάζεις τόσο πολύ για να χτίσεις το θρόνο σου, δύσκολα τον αποχωρίζεσαι!

    Πόσο «μικρή» κάνουμε όντως τη ζωή μας με αυτόν τον τρόπο …

  6. οι εικόνες ναι πρέπει να σπάσουν, πρέπει να αρχίσει όμως και η συντήρηση της εικόνας που έχουμε μέσα μας.
    Tα είδωλα,το σπάσημό τους αποτελεί θεραπέια μόνο όταν υπάρχει αυτή η προοπτηκή.

  7. Καλησπέρα immortal.

    Συμφωνώ μαζί σου. Το πρώτο βήμα αυτής της συντήρησης είναι να μαζέψω τα κομμάτια του εαυτού μου τα οποία μόλις αποκαλύφθηκαν μετά το σπάσιμο του καθρέφτη. Αυτά τα κομμάτια πρέπει σιγά σιγά να μπουν σωστά το ένα δίπλα στο άλλο για να μου αποκαλύψουν την ολοκληρωμένη εικόνα του αληθινού εαυτού μου. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα: είμαι έτοιμος να γνωρίσω, να αποδεχτώ και να αγαπήσω τον αληθινό εαυτό μου; Να φτάσω σε μία επίγνωση που δεν περιέχει εγωϊσμό, αλλά ούτε και μεμψιμοιρία ή κακομοιριά. Σε μια επίγνωση που θα απεγκλωβίσει από τα είδωλα που με «έπνιγαν» ως τώρα και θα με απελευθερώσει στην απεραντοσύνη της ύπαρξης… Να δω τα λάθη μου και τις αδυναμίες μου ως δυναμικές αποκαλύψεις της απόστασης που με χωρίζει από την όντως ζωή!

  8. Τελικά τα είδωλα θα χτίζονται για να γκρεμίζονται.
    Αυτή βλέπω εγώ ώς την φυσιολογική εξέλιξη.
    Είδωλα φτιάχνουμε,τα ξεπερνάμε και στην θέση τους δημιουργούνται άλλα.
    Άν σπάσει αυτός ο κύκλος,τότε ναι.
    Υπάρχει πρόβλημα…

  9. cymbeline
    μία χαραμάδα να υπάρξει,θα μπει φως.
    Και τα κομμάτια του καθρέφτη ίσως τότε ξανασμίξουν
    Όχι για να φτιάξουν την εικόνα του ειδώλου.
    Αλλά για να καθρεφτιστεί η αξία της ίδιας της ζωής του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: